தூய்மையில் பனித்துளி... தாக்கத்தில் தீப்பொறி...

காதலி

2012-01-13T19:45:00.001-06:00

மனதால் பேசி கண்களால் கவர்ந்து

இதழால் மயக்கி இதயத்தால் நினைத்து

அங்கங்கள் குழம்ப அகத்திருந்து காதலிப்பாள்...

செல்லமாய் கோபித்து சோகத்தை மறக்கடித்து

சில்லென்று சிரித்து சேட்டைகள் சில செய்து

உடனிருக்கும் நொடிகளில் உலகம் மறக்கச் செய்திடுவாள்...

என்னவளே எனக்காகப் பிறந்தவளே எனதருமைக் காதலியே

எந்நாளும் எனைத் தொடரும் நினைவுகளின் உறைவிடமே

எங்கும் எப்பொழுதும் இரு... என்னக்காய், எனக்கே, என்னுடன்!

அரக்கு மாளிகை

2012-01-09T02:36:00.002-06:00

1. ஜனனம்

சூரியன் எழ மனமில்லாமல் கண்களை மெல்லமாய்த் திறந்து கொண்டிருந்த காலைப் பொழுது. ஐப்பசி மாதம் பிரிந்து செல்ல மனமில்லாமல் தேம்பியதோ என்று சந்தேகத்தைக் கிளப்பிய லேசான சாரல், வழித்துணையாய் இதமான குளிர் காற்று, கை அசைத்து வழி அனுப்பும் மரங்கள் என இயற்கை எழில் கொஞ்சும் அந்தச் சாலை சில கோடி மக்கள் வசிக்கும் நகரத்தின் இடையே காண்பதற்கரிய காட்சி தான்.

"ஆமாங்க... அவரு சித்தப்பா ஹெல்த்து மினிஸ்டர். பத்து வர்ஷத்துக்கு முன்னாடி ஒண்ணுமே இல்லாம ஊருக்கு வந்தாங்க. இப்போ ஊர அடிச்சு உலைல போட்டு பெரிய கோடீஸ்வரங்க ஆயிட்டாங்க... அப்பறம் ஏன் இவ்ளோ பெரிய ஆஸ்பத்திரி கட்ட மாட்டாரு?" என்ற எதிர் வாதங்களை இப்பொழுது அலசாமல் கதையின் நாயகி... இல்லை இல்லை... கதையின் நாயகனின் அன்னை அனிதா இருக்கும் அறைக்குச் சென்று விடுவோம்.

இப்பொழுது நம் கதாநாயகனின் வயது பூஜ்யம். உலகத்தைப் பார்த்து விட துடிக்கும் ஆர்வத்தில் தாயின் வயிற்றில் உத்வேகமாய் புரண்டிருக்க “எனை மறந்து போகாதே கண்ணா” என்று அவன் அன்னையின் தொப்புள்க் கொடி அவனை அரவணைத்துப் பிடித்திருக்க மருத்துவர்கள் நம் கதாநாயகனின் பக்கம் சேர்ந்திருந்தார்கள். பேசும் கண்கள், ஐந்தரை அடி உயரம், நடு முதுகைத் தொட்டு விளையாடும் கரிய கூந்தல், கொஞ்சும் இதழ்கள், கச்சிதமான உடல் என ஆண்கள் மனத்தைக் கொள்ளை அடிக்கும் அனைத்து அம்சங்களையும் கொண்ட அனிதா ஒரு மாநிற தேவதை என்றே சொல்லலாம். ஆனால் கலைந்த கூந்தல், சோர்ந்த முகம், கண்களைச் சுற்றி இருக்கும் கருவளையங்கள் சகிதம் இப்பொழுது அனிதாவைப் பார்க்கும் எவருக்கும் பரிதாபமே மேலோங்கும்.
அனிதாவின் அவதி முனகல்கலாகவும், அலறல்களாகவும் பரிமாணங்கள் எடுத்த வண்ணம் இருக்க முதல் முறை தந்தையாகப் போகும் ஆனந்த் அந்த அறையின் வெளியே பரபரத்துக் கொண்டிருந்தான். பொதுவாக சிரித்து, கிண்டல் செய்து கலகலப்பாய் இருக்கும் ஆனந்திற்கு சற்றே கரிய முகத்தில் முத்துக்கள் பதித்தது போன்ற அவன் சிரிப்பு தான் அடையாளம். அப்படிப்பட்டவன் முகத்தில் இப்பொழுது கவலை தோய்ந்த பரபரப்பு... அவனது மெலிந்த ஆறடி உயர உருவம் அவன் பரபரப்பை மிகைப்படுத்திக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.

மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அலுவலகப் பேருந்து வர டப்பர்வேர் சகிதமாய்க் காத்திருக்கையில் தொடங்கிய பழக்கம் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரே பையில் இரண்டு டப்பர்வேர்கள் தாங்கி வரும் ஆதர்ச தம்பதியராய் அவர்களை மாற்றியிருந்தது. ஆனந்த் அவன் வீட்டின் செல்லப் பிள்ளை என்பதாலும், அனிதா தந்தையில்லாப் பெண் என்பதாலும் ஜாதி, வசதி, பெரியோர் குறிக்கீடு, அண்ணன், முறை மாமன் என்று எந்த தடங்கலும் இல்லாமல் திருமணம் ஏற்பாடானது. ஊரே மெச்சும் படி ஆடம்பரமாய் இல்லை என்றாலும் சிறப்பாய் நடந்த திருமணம், சிம்லாவில் தேனிலவு, வார இறுதித் திரைப்படங்கள் என சராசரி நிகழ்வுகள் அனைத்தும் நடந்தேறிய பின்னர் வந்தது அனிதா கருவுற்றாள் என்ற நற்செய்தி. "நாம் வாழ்வும் வாழ்வுக்கு சான்றாவது இன்னோர் உயிர் தானடி" என்று அனிதாவின் இடையைப் பிடித்து பாதம் வலிக்காமல் நளினமாய் நடனமாடியது இன்றும் ஆனந்தின் மனதெங்கும் நிறைந்திருந்தது. ஆனால் இன்று அந்த நினைவுகளை அசை போடும் நிம்மதியோ, தெளிவோ ஆனந்திடம் இல்லை. தாயும் சேயும் எந்த பங்கமும் இல்லாமல் திரும்பி வர வேண்டும் என்ற வேண்டுதல் மட்டுமே அவன் மனதில் ஓங்கி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

ஆனந்தின் அன்னை காளியம்மாளோ கவலை தோய்ந்த கண்களுடன் ஆனந்தையும், அனிதா இருந்த அறையையும் மாற்றி மாற்றி பார்த்த வண்ணம் இருந்தாள். முழுக்க முழுக்க சென்னையிலேயே இருந்து வரும் அனிதாவின் அன்னை வனிதாவிற்கும் காளியம்மாளுக்கும் ஏறக்குறைய ஒரே வயது தான் என்றாலும் உடல் தளர்ந்து, எடையும் இடையும் கூடி, முதுமை அதி வேகமாய் நெருங்கி விட்ட வனிதாவிற்கும் காளியம்மாளுக்கும் ஆறு அல்ல அறுபது வித்தியாசங்கள் எளிதாய்க் கூறி விடலாம்.ஐம்பதுகளில் இருந்தாலும் களத்து மேட்டிலும், கல்லுரலிலும் பணி செய்து பழகிய காளியம்மாளின் உடல் அவள் வயதைக் குறைத்துக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. கண்களில் தெரிந்த கவலைக் கோடுகளைத் தவிர முதுமைக்கும், கவலைக்கும், வசதிக்கும் அப்பாற்பட்ட கிராமத்து அழகு அவளிடம் நிறைந்திருந்தது. தற்பொழுது இவர்கள் இருவருக்கும் இடையே இருந்த மிகப் பெரிய ஒற்றுமை அனிதாவும் அவள் சேயும் பத்திரமாய் திரும்பி வர வேண்டும் என்கிற ஆவலும், அதற்காக அய்யனாரிடமும், பெருமாளிடமும் சென்ற பிரார்த்தனைகளும் தான்.

ஓயாத பிரார்த்தனைகள், பரபரப்பை நடையாய்க் காட்டிய தாதிப் பெண்கள், இடை இடையே அனிதாவின் அலறல் என்று இருபது யுகங்கள் கடந்த பின் கேட்டது அந்தக் குரல். ஆம்! நம் கதையின் நாயகன் அவதரித்து விட்டதன் அறிகுறியாய் வந்த அழுகைக் குரல் தான் அது. ஒரே கணத்தில் அத்தனை கண்களிலும் ஆனந்தக் கண்ணீர் வரவழைத்த அந்த அழுகைக் குரல் ஆனந்திற்கு இறைவனே நேரில் வந்து பேசியதைப் போல் ஒலித்தது.

2. கடவுளின் குரல்

இறைவனின் குரல் எப்படி இருக்கும்? காலம் காலமாக பக்தித் தொடர்களிலும், திரைப்படங்களிலும் நாம் கேட்டு வரும் "ஏ மானிடா!" என்றழைக்கும் கட்டைக் குரலின் சொந்தக்காரர்களுக்குக் கூட அது எப்படி இருக்கும் என்று தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. பரவசத்தின் உருவகமாய் ஆனந்த் கடவுளின் குரலை நினைத்த பொழுது அந்தக் குரல் ஓயாமல் தொடரும் என்று கனவிலும் நினைத்திருக்க மாட்டான். ஆம். பிறந்து இரண்டு மாதங்கள் ஆகி விட்ட பின்னும், மார்கழிக் குளிர் இதமாய்ப் பரவியிருந்தும், கார்த்திக் என்று பெயர் பெற்ற பின்னும் நம் கதாநாயகனின் அழுகை ஏனோ நிற்கவில்லை. எப்பொழுதும் உறங்கி, அவ்வப்பொழுது உண்டு, எப்பொழுதாவது அழும் குழந்தைகளுக்கு இடையில் எப்பொழுதும் அழுது, எப்பொழுதாவது உண்டு, அவ்வப்பொழுது மயங்கும் கார்த்திக் சற்றே விசித்திரமான சிசுவாக இருந்தான். பல ஆயிரங்களை விழுங்கி ஒரேயொரு தாளை விசித்திரமான பல எண்களுடனும் வரைபடங்களுடனும் உமிழும் அதி நவீன மருத்துவப் பரிசோதனை இயந்திரங்கள் கார்த்திக்கின் உடலில் எந்தக் குறையும் இல்லை என்று ஆணித்தரமாய்க் கூற, மருத்துவர்களும் செய்வதறியாது கை வைத்தியங்களை சிபாரிசு செய்ய, மந்திரம், ஹோமம், தகடு என்று அனைத்தையும் தாண்டி ஓங்கி ஒலித்தது நம் கார்த்திக்கின் அழுகைச் சுரம்.

சில குழந்தைகளின் முகத்தையும், வெகுளித்தனத்தையும் கண்டால் அவர்கள் மீது அபரிமிதமான அன்பு தோன்றும். அத்திப்பூ பூத்தாற் போல் எப்பொழுதாவது அழாமல் இருக்கும் பொழுது கார்த்திகைப் பார்த்தால் அந்தக் குழந்தைகள் மீது தோன்றிய அன்பெல்லாம் ஒருசேர கார்த்திக்கிடம் சென்று விடும். கரிய பெரிய மாணிக்கங்களை ஒத்த விழிகளும், புதிதாய்ப் பூத்த ரோஜா மலரைப் போன்ற பொலிவும், பொன்னை வெண்ணையில் குழைத்துச் செய்தது போல் மின்னும் அழகான பட்டுக் கன்னங்களும் அகராதியில் அழகின் பொருளாய் கார்த்திக்கைச் சேர்க்க வேண்டுமென்ற நியாயமான கோரிக்கையை வைத்த வண்ணம் இருந்தன. அப்படிப்பட்ட ஒரு குழந்தை இத்தகைய வினோதமான சங்கடத்தில் இருப்பது யாருக்குத் தான் சோகத்தைத் தராது?

இதோ... அலுவலகத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற அவசரத்தையும் தாண்டி, கார்த்திக் உறங்கும் நேரத்தில் அவன் முகத்தைப் பார்க்கும் ஆசையில் அவனை வாஞ்சையுடன் தாங்கி நிற்கும் ஆனந்தின் உதடுகள் சிரித்த போதும் கண்கள் சிரிக்கவில்லை. வெளிர் நீல உடையில் மெலிதானதொரு புன்னகையுடன் உறங்கிக் கொண்டிருந்த கார்த்திக்கை பார்க்கையில் அவன் தந்தைக்குத் தோன்றிய ஏக்கம் கலந்த பரவசம் இமையோர கண்ணீர்த் துளியாய் அவதரித்திருந்தது.

"இன்னைக்கு மீட்டிங் இருக்குனு சொன்னியே. இன்னும் கெளம்பலையா?" என்று பரபரப்பாய் சமையலறையில் இருந்து வந்த அனிதாவை உதட்டின் மேல் விரல் வைத்து (அவன் உதட்டின் மேல் தான்) அமைதியாய் இருக்கச்சொன்னான்.

"கார்திக்க சாயந்தரம் வந்ததும் பாத்துட்டே இரு... இப்போ கெளம்பு. உன் மானேஜர் குருமூர்த்தி சரியான சிடுமூஞ்சி ஆச்சே..." என்று ஆனந்தை திசை திருப்பக் கிசுகிசுத்த போதும் அனிதாவின் உள்ளத்தில் இருந்த கவலை தான் ஆனந்தின் கண்களில் வெளிப்படுகிறது என்பதை அவள் நன்கு அறிந்திருந்தாள்.

நிலைமை அறியாமல் ஆனந்தின் அலை பேசி அலற, கார்த்திக்கின் ஆவர்த்தனம் மறுபடியும் ஆரம்பமானது.

"என் தங்கத்த நம்ம ஊர் கருப்பசாமி கோவில்ல வச்சு மந்திரிச்சா எல்லாம் சரியா போயிரும்னு சொல்லறேன்... நான் சொல்லறத கேக்க இந்த வீட்ல யாரு இருக்கா... உங்கொப்பன் படுத்த படுக்கையா போனதுல இருந்து எல்லாருக்கும் என் பேச்சு இளக்காரமா தான் போச்சு" என்று காளியம்மாள் தூபம் போட, ஆனந்தின் ஒட்டு மொத்த ஆத்திரமும் காளியம்மாளின் பக்கம் திரும்பியது.

"அப்பிடியே என்னையும் கருப்பசாமி கோவில்ல வச்சு பலி குடுத்துரும்மா. நிம்மதியா போய் சேர்றேன்" என்றபடி விருக்கென வெளியேறினான். சான்ட்ரோவின் உயிர் நாடியை ஓங்கி மிதித்து போக்குவரத்தில் கலப்பதற்கு முன் "கருப்பசாமி கோவில்ல பலி குடுக்குறதுக்கா உன்ன தவங் கெடந்து பெத்தேன்..." என்கிற காளியம்மாளின் புலம்பல் குரல் ஆனந்தின் செவி வழி புகுந்து அவன் கோபத்தையும், இயலாமையையும் கடந்து அவன் இதயத்தை இளக்கியது.

நகரத்தின் செயற்கைப் பரபரப்பைக் கடக்க ஆனந்தின் கரிய ரதத்திற்கு முப்பது நிமிடங்கள் தேவைப்பட்டது. கார் (அடடே சிலேடை!) கதவை வேகமாய்த் திறந்தால் இடிபடும் அளவிற்கு குறுகலாய் அமைக்கப்பட்ட நிறுத்துமிடங்களில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து தன் வாகனத்தை நிறுத்தியதும் அனிதாவை அலை பேசியில் அழைத்தான்.

"ம். நான் தான்... இந்த வீக்கெண்ட் எங்க ஊருக்குப் போய்ட்டு வந்துரலாம்னு நெனைக்கிறேன்... இன்னும் ஒரு நாள் தான இருக்கு... தேவையானதெல்லாம் எடுத்து வச்சு பாக் பண்ணிக்கோ. சரியா?"
"..."
"அதெல்லாம் அப்பறம் பாத்துக்கலாம். வீட்ல ஒருத்தர் அழுதாலே நிம்மதி போயிரும். இதுல ஜோடி போட்டு அழுதால்லாம் எனக்கு பொறுமை இல்ல கேக்குறதுக்கு"
"..."
"ம். அதான் நானும் சொல்லறேன். சரியா போனா நல்லது. அப்பிடி இல்லாட்டி கொறஞ்ச பட்சம் ஒரு தொணத்தல் கொறையும்... அப்பாக்கும் குழந்தையை காட்டினா மாதிரி இருக்கும்... பாவம் அவருக்கும் ஆசை இருக்கும் இல்ல... பேரனை பாக்கணும்னு "
"..."
"சரி. ஒகே. எனக்கு நேரமாச்சு. நீ பாக் பண்ணற வழிய பாரு. நம்ம சாயங்காலம் பேசலாம்."
"..."
"ஓகே. பை"

வீட்டுக் கவலையை மறக்க ஜாவாவின் துணையை நாட முடிவு செய்தபடி லிப்டின் மந்திரப் பொத்தானை ஆனந்த் அழுத்த, அது அலிபாபாவின் குகையைப் போல் திறந்து அவனை உள்வாங்கிக் கொண்டது.

3. கே. புளியங்குளம்

அந்த மலைப்பகுதியில் அழகை விட ஆபத்து அதிகமாய் இருந்தது. ராட்சத கழுகுகள் ஒருபுறம் வட்டமிட்டபடி இருக்க, குறுகிய கூரிய பாறைகளின் இடை இடையே பாதாளம் கண்ணுக்குப் புலப்பட்டது. மலை உச்சியில் இருந்த ஒரு கண்ணாடிக் கூண்டு வழியாக ஆனந்த் அந்த காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, எப்படியோ கார்த்திக் கூண்டின் மறுபுறம் சென்று விட்டான். மலையின் மிகக் குறுகிய பாறைகளில் ஒன்றின் மேல் கார்த்திக் அழுத வண்ணம் இருக்க, வானத்தில் வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்த கழுகுகளில் ஒன்று அந்த சிசுவை நோக்கி அதிவேகமாய் இறங்கத் தொடங்கியது. ஆனந்த் என்று அனிதா எங்கிருந்தோ அலற கூண்டை உடைத்து கார்த்திக்கை மீட்க பத்தடி பின்னே நகர்ந்து கண்ணாடிச் சுவரை நோக்கி பாய்ந்தான். மார்பிள் தரை தோளில் தட்டியது. கண்ணைத் திறந்து பார்த்த போது அனிதா அதிர்ச்சி கலந்த பார்வையுடன் ஆனந்தை நோக்கி வந்தாள்.

"ஆர் யூ ஓகே?"
"யா.. ஜஸ்ட் எ பாட் ட்ரீம்!" தோள்களைத் தேய்த்துக் கொண்டு எழுந்தான்.
சில வினாடி மௌனத்திற்குப் பின் அனிதா தொடர்ந்தாள் "மணி எட்டாச்சு... ஊருக்கு போறோமா?"
"ஹ்ம்ம்... அரை மணி நேரத்துல ரெடி ஆயிடறேன்... நீ திங்க்ஸ் எல்லாம் எடுத்து வச்சுக்கோ"

ராகு காலத்திற்கு முன் கிளம்பி விட வேண்டும் என்று காளியம்மாள் பரபரத்ததால் 8:50 ற்கு சொந்த ஊரை நோக்கிய அவர்கள் பயணம் தொடங்கியது. மதுரையில் இருந்து 80 கி.மீ தூரத்திற்குள் இருந்த போதும் அங்கிருந்து மண் பாதைகள், கரடு முரடான சாலைகளைக் கடந்து கே.புளியங்குளத்திற்குச் செல்ல குறைந்த பட்சம் இரண்டரை மணி நேரம் ஆகும்.

கே. புளியங்குளம்... நகரத்தின் சாயல் சற்றும் இல்லாத ஆர்.வீ.உதயகுமார், பாரதிராஜா படங்களில் வருவது போன்றதொரு கிராமம். இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை அங்கு மின்சார வசதி கூட கிடையாது. இப்பொழுது கூட மின்விளக்கையும், மின்விசிறியையும்,ஓட்டுக்கு மாற்றாக கழகக் கண்மணிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட ஓரிரு தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளையும் தாண்டி அங்கு பெரிதாக மின்சாதனங்கள் ஒன்றும் பார்த்து விட முடியாது. வயலில் நடந்த விபத்தில் ஆனந்தின் தந்தை கணேசன் படுத்த படுக்கை ஆகி விட, ஆனந்த் ஆறு வயதாய் இருந்த பொழுது சென்னையில் இருந்த அவர்கள் தூரத்து உறவினர் வீட்டிற்கு மாற்றப்பட்டான். காளியம்மாள் தான் விவசாயத்தைத் தொடர்ந்து அவனது செலவுகளை கவனித்து வந்தாள். ஆனந்தும் ஓஹோ என்று படித்து தங்கப் பதக்கங்கள் வாங்கி குவிக்கவில்லை என்ற போதும் அனைத்திலுமே சராசரியாய்த் தேறி இறுதியில் தகவல் தொழில்நுட்ப வெள்ளத்தில் கலந்து விட்டான். அவன் தந்தை உடல்நலம் பெரிதாகத் தேராததாலும், கிராமத்தை விட்டு வர மாட்டேன் என்கின்ற அவர் பிடிவாதத்தாலும் காளியம்மாள் காடாறு மாதம் நாடாறு மாதம் என்பது போல் சென்னைக்கும், சொந்த ஊருக்கும் சென்று வந்து கொண்டிருந்தாள். எப்பொழுதாவது ஒரு முறை தந்தையைப் பார்க்கச் சென்ற நாட்களைத் தவிர ஆனந்த் பெரிதாக ஊருக்குச் சென்றதே இல்லை. கடைசியாக அனிதாவைத் திருமணம் செய்து கொண்ட பின் வேண்டுதலுக்காகச் சென்றது. அது கூட காளியம்மாளின் வற்புறுத்தலின் பேரில்.

நகரத்தைத் தாண்டும் வரை தியாகராஜ ஆராதனையில் கடைசி வரிசையில் அமர்ந்து பாடுபவன் குரல் போல் அந்த ஒலிச் சமுத்திரத்தில் இனம் தெரியாமல் கலந்திருந்த கார்த்திக்கின் அழுகை நெடுஞ்சாலைகளில் நுழைந்ததும் செவி நரம்புகளைச் சீண்டிப் பார்க்கும் ஓயாத இரைச்சலாய் உருமாறியது. அந்த இரைச்சல் பழகியதாலோ என்னவோ அதைப் பொருட்படுத்தாமல் காளியம்மாளும் அனிதாவும் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். கொரியக் குதிரையோ ஆனந்தின் உந்துதலில் நூறு கிலோமீட்டர் வேகத்தைத் தாண்டி தாவி ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

அருகருகே அமர்ந்திருந்த அவர்கள் மூவரின் எண்ணங்களும் வேறு வேறு திசைகளில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த போதும் அவைகளின் மைய்யப்புள்ளி அனிதாவின் மடியில் இருந்தான்.

"ஆண்டவா... ஏன் என் மேல உனக்கு இவ்ளோ கோவம்... தயவு செஞ்சு கார்திக்க பத்தரமா எனக்கு திருப்பி குடுத்துரு... உனக்கு கெடா வெட்டி பொங்கலே வைக்கிறேன்..." இது ஆனந்த்.

"அவரு பாத்தா எவ்வளவு சந்தோஷப்படுவாரு... கருப்பசாமி கோவிலுக்கு போனதும் அப்பிடியே அய்யனார் கோவிலுக்கும் கூட்டிட்டு போயிரனும் என் தங்கத்த..." இது காளியம்மாள்.

"பாவம் ஆனந்த். கார்த்திக் மேல உயிரையே வச்சுருக்கான். அவனுக்காகவாவது கார்த்திக் குணமாயிடனும்..." இது அனிதா.

சான்ட்ரோ ஒரு முறை உணவருந்தி, சூரியன் தனது ஒரு நாள் பயணத்தில் முக்கால் பங்கை முடித்த பின் தார் சாலைகள் தொலைந்து மண் பாதை தொடங்கியது. வெகு நேரமாய் அழுது ஓய்ந்த கார்த்திக் தன் வழக்கமான தூக்க மயக்கங்களில் ஒன்றில் ஆழ்ந்திருந்தான். காளியம்மாளும் அனிதாவும் கூட கண்களை மூடி ஜன்னலோரத் தூக்கங்களில் லயித்திருந்தனர்.

மார்கழி மாத மாலைப் பொழுது இதமான தென்றலாய் மாறி குளிர்வித்துக் கொண்டிருக்க, தென்னை மரங்கள் அந்த மண் பாதையின் இருபுறமும் மகிழ்ச்சியில் தலையசைத்துக் கொண்டிருந்தன. சான்ட்ரோ கூட இருபுறமும் ஆடிக் கொண்டிருந்தது காற்றடிக்கும் மகிழ்ச்சியில் அல்ல... பல்லாங்குழி போல் மேடு பள்ளமாய் இருந்த பாதையினால். எப்பொழுதாவது இவர்களைக் கடந்து செல்லும் டிவிஎஸ் 50, ஹெர்குலிஸ் சைக்கிள்கள் அனைத்தும் வெகு லாவகமாய் பள்ளங்களைக் கடந்து போக, எடையும் இடையும் கூடிய ஆனந்தின் ரதம் சுணங்கித் தான் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

மேலும் பல பள்ளங்களையும் சில வாகனங்களையும் கடந்து கே.புளியங்குளம் சென்றடைவதற்குள் பொழுது சாய்ந்து விட்டது. எங்கோ கேட்டுக் கொண்டிருந்த அம்மன் கோவில் மணி ஓசை, மரங்கள் சலசலக்கும் சப்தம், வழி மறித்துச் சென்ற ஆட்டுக்கூட்டம், விறகு தாங்கிக் கொண்டு வீடு நோக்கி நடக்கும் மூதாட்டி என கிராமிய சுற்றுச் சூழலின் இடையே ஆனந்தும் அனிதாவும் நகரத்துக் கலப்படம் தாங்கி நின்றனர். கார்த்திக் அனிதாவின் தோள்களிலே அழகாய் அயர்ந்திருந்தான். மெலிதாய்க் கேட்ட கணேசனின் இருமல் ஒலி இவர்கள் வீட்டை வந்தடைந்ததை உறுதிபடுத்தியது. இதற்குள் இவர்கள் வந்தது சுற்றார் அனைவருக்கும் தெரிந்து விட, அந்தத் தெருவே கூடி அவர்களை வரவேற்றது. கூட்டத்தின் சலசலப்பு அதிகமான நொடியில் நடந்தது அந்த அதிசயம்.

4. மழலைச் சிரிப்பு

கூடியிருந்தவர்கள் காட்டிய அன்பில் அந்த அதிசயம் கவனிக்கப் படாமலேயே போயிருக்கும். பக்கத்து வீட்டுக் கிழவி கருப்பாயி அது நடக்காமல் தடுத்து விட்டாள்.

"குழந்த என்ன அழகாச் சிரிக்கிது..." என்று வாஞ்சையாய் கார்த்திக்கின் கன்னத்தை அவள் வருடிக் கொடுத்த போது தான் குழந்தை எழுந்ததே மற்றவர்களுக்குத் தெரியும். வழக்கமாய் கண்களைத் திறக்கும் முன்னேயே அழுகையைத் தொடங்கி விடும் கார்த்திக் மகிழ்ச்சியாய்க் கை அசைத்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான்.

"என் ராசா... நான் சொல்லல... நம்ம ஊருக்கு வந்தாலே என் தங்கம் சரி ஆயிருவான்னு" என்று காளியம்மாள் பெருமிதத்துடன் கார்த்திகைத் தாங்கிக் கொள்ள, அவனது பெற்றோர்களுக்குள் அடைபட்டிருந்த சோகம் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழியே விடுதலை பெற்றிருந்தது. அந்த நொடியை மட்டும் நிரந்தரமாக்கும் சக்தி ஆனந்த் நிச்சயம் அந்த நொடியிலேயே சிறைபடச் சித்தமாய் இருந்தான். இல்லாத ஒன்றை நினைத்தே பழக்கப்பட்ட மனம் நிகழ் காலத்தில் இருப்பதே இல்லை. கார்த்திக் சிரித்து கொண்டிருந்த போதும் எந்த நொடியில் அழத் தொடங்குவானோ என்ற பயமே ஆனந்தின் உள்மனதை அரித்துக் கொண்டிருந்தது.

மணித் துளிகள் ஓடி மணிகளில் கலந்து உறங்கும் நேரமும் வந்தது. பேரக் குழந்தை கொண்டு வந்த மகிழ்ச்சி அந்த வீடெங்கும் நிறைந்திருந்தது.

"என்ன அருமையாச் சிரிக்கிறான் என் பேரன்" என்று மீசை முறுக்கியபடி காளியம்மாளிடம் கணேசன் பெருமை பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

மற்றொரு அறையில் கார்த்திக்கும் அனிதாவும் நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் மனமார்ந்த மகிழ்ச்சியுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

"கார்த்திக் சிரிச்சா எவ்ளோ அழகா இருக்கான்ல... பாவம் ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுட்டான்..."
"ஹ்ம்ம்...”
"உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா? நான் கன்சீவ் ஆனதும் குழந்தை யார மாதிரி இருப்பான்னு நம்ம சண்ட போட்டுப்போம்..."
"ஹ்ம்ம்... எப்பிடி ஞாபகம் இல்லாம இருக்கும்? என்ன மாதிரி தான் இருக்கணும்னு நான் வீம்புக்கு பேசினாலும், உண்மைலயே குழந்தை உன்ன மாதிரி இருக்கணும்னு தான் நெனைப்பேன்..."
"அப்பிடியா..." கொஞ்சலாகக் கேட்டபடி ஆனந்தை அனிதா அணைக்க ஏறக்குறைய மறந்தே விட்ட சுகங்களை மீண்டும் அனுபவித்து, சில மாதங்களாய் நிம்மதியாய் உறங்காத கண்களுக்கு ஓய்வளித்தனர். கார்த்திக்கும் பெற்றோர் உள்ளம் புரிந்தது போல் பசி தூக்கத்திற்குக் கூட அழவில்லை.

கருப்பசாமி கோவில்...

கணேசன் குடும்பத்தார் கிடா வெட்டி பொங்கல் வைப்பது கே.புளியங்குளம் மொத்தமும் தெரிவிக்கப்பட அந்த சிறிய கிராமத்தின் அனைத்து குடும்பங்களும் விழாவில் பங்கு கொண்டன. அரசியல் நிலவரங்கள் பேசும் கரை வேட்டிகள், பழங்காலப் பெருமை பேசும் பெருசுகள், அழும் குழந்தைகளை சமாளிக்கப் பாடுபடும் கணவன்மார்கள் சகிதம் அனிதாவின் குடும்பத்தின் சார்பாக அவளது அன்னை வனிதாவும், தாய் மாமன் முறைக்கு தூரத்து உறவான நரேந்திரனும் வந்திருந்தனர்.

நரேந்திரன் நல்ல நிறம், சராசரி உயரம், கட்டுக் கோப்பாய் பராமரித்து வரும் திடமான உடல் சகிதம் பார்ப்பதற்கு ஒரு சாயலில் நடிகர் சூர்யாவைப் போல் இருப்பான். நகரத்தில் பிறந்தவன் என்றாலும் தான் படித்த குழந்தை நல மருத்துவம் ஏழைகளைச் சென்றடைய வேண்டும் என்ற காரணத்திற்காக கிராமங்களில் சுற்றித் திரியும் ஒரு பழமைவாதி. நல்ல புத்திசாலியும் கூட. அனிதாவிற்கு அவன் மேல் அபரிமிதமான மரியாதை இருந்த போதும், ஆனந்திற்கு நரேந்திரனை கண்டால் ஏக வெறுப்பு. உள்ளூர மரியாதை இருக்குமோ என்னவோ தெரியாது, கிராமத்தை விட்டு நகரத்திற்கு வந்து தனித்துவம் தொலைத்து வெளிநாட்டவற்கு கூஜா தூக்கும் தொழில் தேவையா என்ற ரீதியில் நரேந்திரன் ஒரு முறை கேட்டது ஆனந்திற்கு ரணமாகப் பதிந்து விட்டது. இந்த முறை கூட நரேந்திரனிடம் ஆனந்தால் சகஜமாகப் பேச முடியவில்லை. அடிப்படை குசல விசாரப்புடன் நிறுத்திக் கொண்டான்.

வெட்டப்பட்ட கிடாக்களின் உதிரி பாகங்கள் இலைகளில் வந்த வண்ணம் இருக்க, கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அனைவரின் கவனமும் சாப்பாட்டில் செல்லத் தொடங்கியது. வந்தவர்களை உபசரிப்பதில் காளியம்மாளும் ஆனந்தும் ஆழ்ந்து விட அனிதாவும் நரேந்திரனும் பேசத் தொடங்கினர்.

"எப்பிடி இருக்க நரேன்... பாத்து ரொம்ப நாள் ஆச்சுல?"
"ஐ யாம் பைன். நான் ஊரு பக்கம் கடேசியா வந்தது உன் கல்யாணத்துக்கு தான்... அப்பறம் எங்க மீட் பண்ணறது..." என்றான் புன்சிரிப்புடன்.
"கரக்ட் தான்... ஹே... அவரு சரியா பேசலனு உனக்கு ஒண்ணும் வருத்தம் இல்லையே..."
"ச்சே ச்சே... டோன்ட் ஒர்ரி அபௌட் இட்... பை தி வே, கார்த்திக் செம்ம க்யூட்... யூ ஆர் லக்கி"
"நீ வேறடா... ஊருக்கு வந்தப்பறம் தான் அவன் நார்மலா இருக்கான்..."
"புரியல..."
"கார்த்திக் பொறந்ததுல இருந்து அழாத நாளே இல்லடா..."
"குழந்தைங்கனா அழ தான செய்வாங்க..."
"ஐயோ நரேன்... நான் என்ன அவ்ளோ முட்டாளா? ஒரு நாளைக்கி கூட நிம்மதியா இருந்ததே இல்லைடா அவன்... நாள் பூரா அழுதிட்டே இருப்பான். அப்பறம் மயங்காத குறையா தூங்கிருவான். ஏதோ கருப்பசாமி புண்ணியம் கட்டிகிட்டாரு... இங்க வந்தப்பறம் தான் அவன் சிரிச்சிட்டிருக்கான்!"
"இவ்ளோ நடந்தப்போ கூட எனக்கு ஒரு கால் அடிக்கணும்னு கூட உனக்கு தோணலை இல்ல?"
"அப்படி இல்லைடா... பாமிலி டாக்டர்ஸ், பூஜை, பரிகாரம்னே நாள் ஓடிருச்சு... அத்தை தான் இங்க வந்தா சரியா போயிடும்னு சொன்னாங்க... சொன்னா மாதிரியே கருப்பசாமி தயவுல கார்த்திக் சரி ஆயிட்டான்..."
"சில சமயங்கள்ல ஒரு புது எடத்துக்கு போற மாறுதலே பல குழந்தைங்களுக்கு உடம்பு தேறிரும்... எது எப்பிடியோ, அவன் இப்போ ஹேல் அண்டு ஹெல்தி. அதான் வேணும்..."
"ஹ்ம்ம்... உன் மொபைல் நம்பர் என்னடா? என்கிட்ட உன் பழைய நம்பர் தான் இருக்கு..."
"நான் சுத்துற பாதி கிராமத்துல உருப்படியான கவரேஜ் இல்ல... அதுனால லான்ட்லைன் தான்... காமப்ல இல்லாத நேரம் இந்த நம்பர்ல நீ ரீச் பண்ணலாம்..." என்றபடி அவன் முகப்பு அட்டையை நீட்டினான். அந்த நேரத்தில் காளியம்மாள் அனிதாவை அழைக்க அட்டையைப் பெற்றுக் கொண்டு அவனிடம் இருந்து விடை பெற்றாள்.

5. புரியாத புதிர்

விழா தடபுடலாக முடிந்தது. வார இறுதிக்கு மட்டுமே வந்திருந்ததால் அன்று இரவே ஆனந்த் குடும்பத்தார் கிளம்ப வேண்டி இருந்தது. இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே இருக்க முடிந்தது வருத்தம் அளித்தாலும் வேறு வழியின்றி பிரியாவிடை பெற்றனர். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் ஊருக்கு வந்ததால் காளியம்மாள் ஒரு வாரம் இருந்து விட்டு வருவதாகக் கூறி விட்டாள்.

சான்ட்ரோ தனது கண்களில் இருந்து ஒளியைக் கக்கியபடி நகரத்தை நோக்கிக் கிளம்பியது. கார்த்திக் குணமானது மனதிற்கு நிம்மதியைக் கொடுத்திருந்ததாலும், களைப்பினாலும் அனிதா ஆழ்ந்து உறங்கி இருக்க, ஆனந்த் பிளாஸ்கில் இருந்த காபியின் உதவியுடன் கிராமத்துச் சாலைகளைக் கடந்தான். ஒரு வழியாக நெடுஞ்சாலையைச் சென்றடைந்ததும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்ட ஆனந்திற்கு அந்த நிம்மதி நெடு நேரம் நீடிக்கவில்லை. முன்னமே முடிவு செய்யப்பட்ட கெடு முடிந்ததைப் போல் கார்த்திக் மறுபடியும் அழுகையைத் தொடங்கியிருந்தான்.

ஆனந்திற்கு ஏறத்தாழ மயக்கமே வந்து விட்டது. அழுகை அனிதாவையும் எழுப்பி விட, அவளது உறக்கத்துடன் நிம்மதியும் காணாமல் போனது.

"என்ன அனிதா நீ... அப்பிடி என்ன தூக்கம் வேண்டி இருக்கு உனக்கு" ஆனந்தின் இயலாமை அனிதாவின் மேல் கோபமாக மாறி இருந்தது.
"நான் என்ன பண்ணேன்னு இப்போ கோவப்படற?" அனிதா எரிச்சலுடன் கூற ஆனந்தின் கோபம் மேலும் கூடியது.
"ஆமா... உன்னால என்ன பண்ண முடியும்? நல்ல தூங்க தெரியும்... கொஞ்சமாவது அக்கறை இருந்தா தான..." என்று குரலை உயர்த்த, அனிதா அமைதி ஆனாள். ஆனந்த் கோபத்தில் இருக்கும் பொழுது அவனிடம் விவாதிப்பது எரியும் கொள்ளியில் எண்ணை ஊற்றுவது போல் தான் என்று அவள் நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தாள்.

அனிதாவும் அமைதியாக, ஆனந்த் செய்வதறியாது வண்டியை நிறுத்தி கைகளில் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டான்.
"ஷிட்... ஐ கேன்ட் பிலீவ் திஸ்..." என்று தனக்குத் தானே கூறிக் கொண்டு, சிந்திக்கத் தொடங்கினான். சிந்தனைக்கு இடைஞ்சலாக கார்த்திக் அழுகையைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தான்.

சிறிது நேர மௌனத்திற்குப் பின் ஆனந்த் தொடர்ந்தான்...
"ஓகே அனிதா... இது சரியா வர்றா மாதிரி தெரியல... கார்த்திக்க மறுபடியும் ஊருக்கு கூட்டிட்டு போய் அழ வைக்க நான் விரும்பல. இங்கருந்து விருதுநகர் பக்கம் தான். அங்க என் சித்தப்பா முறை சொந்தக்காரர் ஒருத்தர் இருக்காரு. அவரு வீட்ல நீ கார்த்திக்கோட இன்னைக்கி ராத்திரி தங்கிட்டு நாளைக்கி காலேல ஊருக்கு போ... அம்மாவை வந்து கூட்டிட்டு போக சொல்லறேன்..."
"என்ன ஆனந்த் நீ? திடுதிப்புனு முன்ன பின்ன தெரியாத ஒருத்தர் வீட்ல எப்பிடி தங்குறது? அதே மாதிரி கார்த்திக்குக்கு ஊருக்கு போனா சரியாயிடும்னு எப்பிடி உறுதியா சொல்லற?"
"யாருக்குத் தெரியும்? ஆனா இதை விட பெட்டர் ஆப்ஷன் இல்ல..."
ஆனந்த் கூறுவது சுத்தமாகப் பிடிக்காத போதும் அவன் கூறியது சரி என்றே அனிதாவிற்கு தோன்றியது.

விருதுநகர்... கோபிநாத் சித்தப்பாவின் வீடு...
கார்த்திக் இன்னும் அழுகையை நிறுத்திய பாடில்லை... சித்தப்பாவும் ஆனந்தும் கூடத்தில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்க, அனிதா கார்த்திக்கை வாசல் அருகே வைத்து சமாதானப் படுத்திக் கொண்டிருந்தாள். இவர்கள் திடீர் பிரவேசம் செய்தது லட்சுமி சித்திக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பது அவள் முகத்திலேயே தெரிந்தது.

"சித்தப்பா... உங்கள இந்த நேரத்துல சொல்லாம கொள்ளாம வந்து தொந்தரவு பண்ண்றதுக்கு மன்னிக்கணும்... இப்போ இருக்குற அவசரத்துல வேற வழி இல்லாம போச்சு..."
"இதுல என்னப்பா இருக்கு... நீ எப்போ வேணா இங்க வந்து போகலாம். இது உன் வீடா நெனச்சுக்க. அப்பறம்... அம்மா கிட்ட சொல்லியாச்சா? கண்டிப்பா நாளைக்கி வந்துருவாங்கல்ல?"
"போன் பண்ணி சொல்லிட்டேன் சித்தப்பா... நாளைக்கி மதியத்துக்குள்ள வந்துருவாங்க..."
"சரிப்பா... நான் பாத்துக்குறேன்"
"ரொம்ப நன்றி சித்தப்பா..."

சித்தப்பா மற்றும் சித்தியிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு கிளம்பியவன், அனிதா அருகில் வந்து "சாரி... ஒரு நாள் தான்... கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ..." என்று மெல்லிய குரலில் கூறி விட்டு அழுது கொண்டிருந்த கார்த்திக்கின் தலையை வருடிக் கொடுத்து கிளம்பினான். சான்ட்ரோவின் பின் பக்க விளக்குகள் இரண்டு ரத்த துளிகளைப் போல் மாறி இருளில் கலக்கும் வரை காத்திருந்து அனிதா வேண்டா வெறுப்பாய் தனக்கு ஒதுக்கப் பட்ட படுக்கையறைக்குச் சென்றாள்.

கே.புளியங்குளம்... மதியம் மூன்று மணி...

மந்திரத்துக்குக் கட்டுப்பட்டதைப் போல் கார்த்திக் சிரித்தபடி அனிதாவின் கையில் இருக்க, காளியம்மாள் கணேசனுக்கு தைலம் தேய்த்து விட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

"உங்க தம்பி ஆனாலும் ரொம்ப மோசம்... ஏதோ பிள்ளைக ஒரு நாள் அவசரத்துக்கு அவன் வீட்டுக்கு போனதுக்கு இப்பிடி மூஞ்சிய தூக்கி வச்சுருக்கான்... எடுபட்ட பய..." காளியம்மாள் ஆற்ற மாட்டாது கணேசனிடம் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.
"விட்றி... அவன் என்ன கூட பொறந்த தம்பியா? தூரத்து உறவு தான... இந்த காலத்துல கூட பொறந்ததும் பெத்ததுங்களே தெருவுல விட்டுட்டு போயிருதுங்க... இதுல அந்த கோபிப்பய மட்டும் என்ன அவதாரமா? விடு கழுதய..." என்று கணேசன் சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தார்.

அனிதாவிற்கு எண்ணமெல்லாம் கார்த்திக்கின் மேல் தான் இருந்தது. மந்திரம் செய்தாற்போல் கிராமத்தை நெருங்குகையில் அவன் சிரிக்கத் தொடங்குவதும் ஊரை நோக்கிப் புறப்பட்டதுமே அழத் தொடங்குவதும் அவளுக்கு ஆச்சரியமாகவும், வேதனையாகவும் இருந்தது.

"கருப்பா... இந்த ஊர தாண்டி உன் சக்தி செல்லாதா" என்று வேதனையில் கடவுளிடமும் முறையிட்டுக் கொண்டே கார்த்திக்கின் டியபரைத் தேடிக் கைப்பையைத் திறந்தவள் கையில் நரேந்திரனின் முகப்பு அட்டை தட்டுப்பட்டது.

சில நிமிட யோசனைக்குப் பின் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக தொலைபேசியை எடுத்து அந்த முகப்பு அட்டையில் இருந்த எங்களை அழுத்த ஆரம்பித்தாள்.

"ஹலோ"
எதிர் முனையில் பெண்குரல்... குரலில் நாகரிகம் கம்மியாகவும் மரியாதை அதிகமாகவும் இருந்தது.
"டாக்டர் நரேந்திரன் இருக்காரா?"
"இல்லிங்களே... அவரு வேலை விஷயமா பக்கத்து ஊர் வரைக்கும் போயிருக்காரு. வர்றதுக்கு ராத்திரி ஆகும். நீங்க யாரு பேசுறது?"
"நான் அவரு ரிலேஷன். என் பேரு அனிதா. டாக்டர் வந்ததும் கொஞ்சம் கூப்புட சொல்லறீங்களா? கொஞ்சம் அர்ஜன்ட்."
"கண்டிப்பா சொல்லறேன்..."
"நீங்க..." ஆர்வத்தை அடக்க முடியாமல் கேட்டாள்.
"நான் ரேவதி... அவரு கிட்ட நர்சா வேலை பாக்குறேன்."
"ஒ... சரி... அவரு வந்ததும் கொஞ்சம் மறக்காம சொல்லிருங்க. தேங்க்ஸ்."
"தேங்க்ஸ்ங்க"

நரேந்திரனுடன் பேச முடியவில்லை என்றாலும் அந்த உரையாடலுக்குப் பின் அனிதாவிற்குச் சற்று ஆறுதலாக இருந்தது.

6. முடிவுரை

நரேந்திரன் அனிதாவின் எதிரே அமர்ந்திருந்தான். வழக்கத்துக்கு மாறாக மேகங்கள் கூடியிருக்க, லேசான தென்றல் வீசிக் கொண்டிருந்தது. மரங்களின் இலைகளை காற்று உரசிச் சென்றதன் சாட்சியாய் ரம்மியமான சரசரப்பு கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. கார்த்திக் அது எல்லாமே தனக்காகவே நடப்பதாய் எண்ணியது போல் அனிதாவின் மடியில் குதூகலமாய் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.

"ஐ யாம் ஒரீட் நரேன்... எல்லாம் சரியா போச்சுனு நெனச்சா ஊர தாண்டினதும் அழ ஆரம்பிச்சுட்டான்... நிம்மதியே போச்சு..." அனிச்சையாய் கண்ணீர்த் துளிகள் வழிந்தோடின.
"ஹே... ரிலாக்ஸ். கண்டிப்பா என்ன பிரச்சனைனு கண்டுபிடிச்சுரலாம். கவலைப்படாத..." ஆறுதல் தொனியில் கூறி விட்டு சிந்திக்கலானான். சில நிமிட இடைவெளி விட்டுத் தொடர்ந்தான். "குழந்தை இங்க அழவே இல்லன்னா இங்க இருக்குற ஏதோ ஒரு விஷயம் அவனுக்கு ஒத்துப் போகுது. அது என்னனு கண்டுபிடிக்க பாப்போம்... அதுக்கு முன்னாடி நான் ஒரு விஷயம் பண்ணனும்..."
"என்ன?"
"வீ ஷுட் எஸ்டாப்ளிஷ் எ பாட்டர்ன்... இந்த ஊரத் தாண்டி எங்க போனாலும் பையன் அழறானா, இல்ல சில வகையான இடங்கள்ள மட்டும் தான் அழறானானு இனம் பிரிக்கணும்."
"இதுக்காக ஊர் ஊரா தேசாந்தரமா போக முடியும்?"
"அவசியம் இல்ல அனிதா... முதல்ல இந்த கே.புளியங்குளம் மாதிரியான கிராமங்களுக்கு கார்த்திக்க கூட்டிட்டு போவோம். இந்த சுத்து வட்டாரத்துல ஒரு பதினஞ்சு இருவது கிராமம் இருக்கு... அதுல ஒண்ணு ரெண்டு கிராமத்துக்கு மொதல்ல போவோம். எப்பிடி ரியாக்ட் பண்ணறான்னு பாப்போம். வீ நீட் மோர் டேட்டா..."

ஒரு வில் வண்டி அமர்த்தப்பட்டது. நரேந்திரன், கார்த்திக், அனிதா மூவரும் ஏறிக் கொள்ள, வண்டி கிளம்பியது. வலையக்குளம், கந்தர்வப்பட்டி, அமலாபுரம் என்ற மூன்று அக்கம் பக்கத்து கிராமங்களின் வழியே மீண்டும் கே.புளியங்குளம் வரும்படி திட்டமிட்டிருந்தான் நரேந்திரன். இதில் வலையக்குளம் கே.புளியம்பட்டியை மிகவும் ஒத்த கிராமம். அளவான மக்கள் தொகை, பெரிதாய் வசதிகள் ஒன்றும் கிடையாது. அமலாபுரம் சற்றே பெரியது. சுத்து வட்டார கிராமங்களின் குட்டி நகரம் அது. ஒரு நகரத்தின் அனைத்து சாயல்களும் இல்லை என்றாலும் ரிலையன்ஸ் பல்பொருள் அங்காடி உட்பட அனைத்து சமீபத்திய வசதிகளும் அமலாபுரத்தில் உண்டு. அந்த ஊருக்கு வடக்கே சென்றால் கார்த்திக் அழத் தொடங்கிய நெடுஞ்சாலையைப் பிடித்து விடலாம். கந்தர்வப்பட்டி இவ்விரண்டுக்கும் இடைப்பட்டது. சுருக்கமாய்ச் சொன்னால் அது அதிக வீடுகள் கொண்ட, வாகனங்கள் அதிகமாய் நடமாடும் கே.புளியங்குளம்.

பிரயாணம் தொடங்கியது. வண்டி ஒவ்வொரு ஊரையும் கடக்கையில் கார்த்திக்கின் போக்கில் மாற்றங்கள் அதைத் தன் குறிப்பேட்டில் குறித்துக் கொண்டான். திரும்புகையில் பொழுது சாய்ந்து இரண்டு மணி நேரங்கள் ஆகி இருந்தது. அனிதாவிற்கு நரேந்திரனின் வழிமுறையில் முழு நம்பிக்கை இல்லாத போதும், அவன் அறிவின் மேல் அவளுக்கு அபரிமிதமான நம்பிக்கை இருந்தது. வீடு திரும்பி உணவருந்திய பின் அவர்கள் உரையாடல் தொடர்ந்தது.

"என்ன டாக்டர் சார். போதுமான டேட்டா சேத்துட்டீங்களா? என்ன முடிவுக்கு வந்தீங்க?"
நரேந்திரன் சிரித்தபடி தன் குறிப்பேட்டை எடுத்து, தன் குறிப்புகளை விவரிக்கத் தொடங்கினான்.
"நம்ம போய்ட்டு வந்த ரூட் கே.புளியங்குளம் - வலையக்குளம் - கந்தர்வப்பட்டி - அமலாபுரம் - கூட்டு ரோடு - கே.புளியங்குளம். இதுல வலையக்குளம் அப்பிடியே இந்த ஊர் மாதிரி. அங்கேயும் கார்த்திக் சிரிச்சு சந்தோஷமாத் தான் இருந்தான். நம்ம நெறையா ஊருக்கு போய் முடிவு பண்ண முடியலைன்னாலும், ஐ திங்க் ஹீ ஈஸ் டூயிங் குட் இன் ரிமோட் வில்லேஜஸ். ஸோ புளியங்குளத்துல மட்டும் தான் இவன் இருக்கணும்னு இல்ல.”
"ஹ்ம்ம்"
"அமலாபுரத்துல அவன் அழுகைய நிறுத்தவே இல்ல... ஸோ அவனுக்கு கொஞ்சம் சிடி மாதிரி இருந்தாலே ஒத்துக்கல."
"ஆமா... அது கிட்ட தட்ட ஏற்கனவே தெரிஞ்ச விஷயம் தான?"
"உண்மை தான். ஆனா எனக்கு புரியாத ஒரு விஷயம் என்னன்னா வலையக்குளத்துல இருந்து நம்ம கந்தர்வப்பட்டிகுள்ள நுழையிரப்போ சிரிச்சுட்டிருந்த கார்த்திக் நம்ம அந்த ஊர்ல பாதிக்கு மேல தாண்டினதும் சிணுங்க ஆரம்பிச்சான்... கொஞ்ச நேரத்துல அழவே ஆரம்பிச்சுட்டான். ஒரே ஊருக்குள்ள வந்த இந்த சேஞ் ஆப் பிஹேவியர் தான் எனக்கு புரியல. பொலுஷன், டஸ்ட், வெதர்னு எதுவுமே அவ்ளோ சின்ன எடத்துக்குள்ள மாறுபட வாய்ப்பில்ல. அதை ஒரு அனாமலியாவும் விட முடியல." என்று கூறிக்கொண்டிருந்தவனை சமையலறையிலிருந்து வெளிப்பட்ட காளியம்மாள் இடைமறித்தாள்.
"தம்பி... நீ வந்ததுமே சொல்லணும்னு நெனச்சேன். அந்த ரேவதி புள்ள பேசிச்சுயா... யாரோ ஒரு டாக்டர் உன்கூட பேசணும்னு ரெண்டு மூணு தடவ கூப்பிட்டாராம்யா... நீ ஒரு செல்போன் வாங்கி வச்சுருக்கக் கூடாதாப்பா? ஏதாவது உசிரு போற விஷயமா இருந்தா நம்மளால முடிஞ்சா உதவியைச் செய்யலாம்ல..."
"சரிதாம்மா... நானே வாங்கணும்னு நெனச்சுட்டிருந்தேன். நான் ரேவதி கிட்ட பேசிக்கிறேன்..." என்றபடி அனிதாவை நோக்கித் திரும்பியவன், ஏதோ சட்டென்று தோன்றியவனாய் "ஏம்மா இங்க செல்போன் வேலை செய்யுமா?" என்று காளியம்மாளைப் பார்த்துக் கேட்டான்.
"இல்லையா... இங்க யாரு செல்போன் பேச போறா... பக்கத்துல கந்தர்வப்பட்டில தான் செல்போன் வேலை செய்யும். அது கூட எல்லா எடத்துலயும் சிக்குனல் கெடைக்காதுய்யா" என்றாள்.
"எனக்கு புரிஞ்சு போச்சு அனிதா..." என்று பரபரப்பாய் அனிதாவைப் பார்த்துத் தொடர்ந்தான். "கார்த்திக்கு இருக்கிறது 'Idiopathic environmental intolerance attributed to electromagnetic fields' னு நெனைக்கிறேன். சிம்பிளா சொல்லனும்னா கண்ணுக்குத் தெரியாத மின்காந்த அதிர்வுகள் சிலருக்கு ஒத்துக்குறது இல்ல. ரேடியோ, செல்போன், டிவினு நாம பயன்படுத்துற பல விஷயங்கள்ல இந்த ரேடியேஷன்ஸ் இருக்கு. இதுல சிலது,குறிப்பா செல்போன் நம்ம கார்த்திக்குக்கு ஒத்துக்கலனு நெனைக்கிறேன். இத உறுதிபடுத்துறது ரொம்ப ஈசி. ஆனா கண்டிபிடிக்கிறது ரொம்ப கஷ்டம்... முக்கியமா குழந்தைங்களுக்கு இருந்தா...”
"இப்பிடியெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையா?" ஆச்சரியம் தாங்காமல் வினவினாள் அனிதா...
நரேந்திரன் லேசாய் சிரித்தபடி தொடர்ந்தான்... "உனக்கு ஒண்ணு தெரியுமா? நம்மள்ள யாருக்குமே இந்த மின்காந்த அதிர்வுகள் நல்லது இல்ல. ஆனா நம்ம வாழ்க்கை பாதிக்கிற அளவுக்கு பொதுவா இதனோட விளைவுகள் இருக்கிறது இல்ல... அதுனால தாங்கிக்கிறோம். சிலருக்கு அந்த தாங்குற சக்தி கம்மி ஆகுறப்போ உடம்பு சரியில்லாம போயிருது அவ்ளோ தான்..."
"ரொம்ப சீரியஸ் பிரச்சனையா இது?"
"சொல்ல முடியாது அனிதா. ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு மாதிரி விளைவு இருக்கும். கார்த்திக்குக்கு என்ன பண்ணுதுனு டெஸ்ட் பண்ணி தான் கண்டுபிடிக்கணும்..."
"இத எப்பிடி கண்ட்ரோல் பண்ணறது?"
"பண்ண முடியாது. விட்டு விலகி தான் வர முடியும். மகாபாரதத்துல பாண்டவர்களை தூங்குறப்போ எரிச்சு கொல்லறதுக்கு ஒரு அரக்கு மாளிகை கட்டி குடி வச்சாங்களாம் கௌரவர்கள். எவ்வளவு அழகு இருந்தாலும், அந்த மாளிகைனால மிஞ்சுறது ஆபத்து மட்டும் தான். அந்த மாதிரி, நம்மளே நம்மள சுத்தி கட்டின அரக்கு மாளிகை இதெல்லாம். நவீன விஞ்ஞானம் நம்மள எவ்ளோ தூரம் முன்னேற வச்சுருக்கோ, அத விட அதிகமாவே நம்மள பாதிச்சுருக்கு. அது தெரிஞ்சே வாழவும் நாம பழகிட்டோம்... அன்பார்ச்சுநேட். "

அவன் கூறி முடிக்கவும் தொலைபேசி அழைக்கவும் சரியாக இருந்தது. மறுமுனையில் ஆனந்த். நடந்தவை அனைத்தையும் கூறினாள் அனிதா...
"இப்போ என்ன பண்ணலாம் அனிதா..."
"தெரியல..."
"சரி... நான் யோசிச்சு சொல்லறேன். நீ படுத்துக்கோ... கார்திக்க பாத்துக்கோ..."

"ஓகே..."

"பை"

"பை... ஹே... அனி..."

"ஹ்ம்ம்... சொல்லு..."

"நரேந்திரனுக்கு... நான் தேங்க்ஸ் சொன்னேன்னு சொல்லு..."

"ஹப்பா... இப்போவாவது தோணுச்சே... கண்டிப்பா சொல்லறேன்... ஹ்ம்ம்... பை..."
"பை"

தொலைபேசி இணைப்பைத் துண்டித்த ஆனந்த், சிந்திக்கத் தொடங்கினான். மறுமுனையில் நரேந்திரன் கார்த்திகைத் தூக்கி விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். இருவரின் முகத்திலும் மனமார்ந்த மகிழ்ச்சி குடி கொண்டிருந்தது.

2012

2011-12-31T13:54:00.003-06:00

முடிவிலி எனத் தோன்றும் காலத்தை

முடிந்து தொடங்கும் ஆண்டுகளாய்ப் பிரிக்க

இன்பங்கள் பெற்று, பாடங்கள் கற்று,

பயணங்கள் மேற்கொண்டு, பலரையும் சந்தித்து,

சிரித்து, அழுது, சிலிரித்து, உழைத்து

களைத்து, மறுகிச் சேர்த்த நினைவுகளை

அசை போடக் கிடைத்ததாம் ஆண்டிறுதி...

மனிதம் பெருக்கி மாட்சி பெற்று

சிறுமை தொலைத்து சிறந்து செழிக்க

மற்றுமோர் சந்தர்ப்பமாய்ப் பிறக்குமாம் புத்தாண்டு...

கொண்டாடிக் குதூகலித்துப் புதிதாய்ப் பிறப்போம்

பிறக்கும் இவ்வாண்டினிலே மேம்படுவோம், மேம்படுத்துவோம்!

அனைவருக்கும் இனிய ஆங்கிலப் புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்!

ஓவியம்

2011-08-31T21:37:00.001-05:00

சிந்தையில் இருந்து சிதறிய கற்பனைத் துளி
விந்தைகள் புரியும் வண்ணங்களின் ஆவளி
ஓவியம்!

துணைவி

2011-08-22T02:12:00.001-05:00

ஒரு கோடி ஆனந்த நினைவுகளின் குவியமே
ஒரு மின்னற்கொடி எனச் சிரிக்கும் நகையழகே
ஒரு அணைப்பில் உயிர் தீண்டும் இன்பத்தீயே
ஒரு விஷயம் கூற வேண்டும் கேட்டுவிடு!

உள்ளத்து அழகோ உள்ளிருக்கும் அன்போ
உடல் கொண்ட வடிவோ விரலோர ஸ்பரிசமோ
நிஜமாய்ச் சொல்கிறேன் நீ எனை வென்றிட்டாய்
நித்தம் உன் மடி நாடும்படி செய்திட்டாய்!

நட்பு

2011-08-21T00:49:00.001-05:00

கைகள் தோள் தொட

அக்கறை உளம் தொடும்!

கோபம்!

2011-08-21T00:33:00.004-05:00

குறைக்கச் சொல்கிறது இலக்கணம்
குறைந்தால் மதிப்பில்லை இக்கணம்
கோபம்!

மகிழ்ச்சி

2011-08-21T00:33:00.003-05:00

பிறர்க்குத் தருகையில் கர்ணன்
தனக்குத் தருகையில் கருமி

மகிழ்ச்சி!

அமாவாசை நிலவொளி!

2011-02-20T15:07:00.000-06:00

விடிவெள்ளிக்குத் துணையாய் விடியும் வரை விளக்கெரிய

குமுத இதழ்கள் குமுதம் படித்தனவோ - கார்வண்டுக் கண்களவை

வெள்ளித் திரையில் இலயித்தனவோ யாரறிவார்!

அடுத்த மாதப் பரீட்சையோ அக்காள் மகளிடம் வாஞ்சையோ

அதரம் உதிர்த்த அழகியதோர் ராகமோ - ஒப்பற்ற அழகியுந்தன்

அறையில் கூட விளக்கெரிய நான் மட்டும் இருளில்!

அமாவாசை நிலவொளியில் அந்தரங்கமாய்ச் சொன்னதை

அகமகிழ நேரே சொல் அடுத்த கணம் அங்கிருப்பேன் - இரகசியமாய்க் காதலித்த

அல்லல் நீங்கி அருள் பெறுவேன்!

கடற்கரையில் ஓர் காதல்!

2010-10-28T19:14:00.002-05:00

வெண்ணிற ஆடை அழகியவள்

பொன்னிறக் காதலனைக் கொஞ்ச

பொங்கி வந்து அணைக்கும் அந்தப்புரமாம்

அந்தப் புறம் ஓர் தடம்

இந்தப் புறம் ஓர் தடமென

பிரிந்து பொருள் தொலைத்த பாதங்கள்

பிரியமெனும் பொருள் சேர்க்க

பிரிந்து நடக்கப் பொறுமை இழக்க

கால்த் தடங்களில் ஓர் காதல் தடம்!

'தெரு'விழா

2010-07-05T21:26:00.000-05:00

ஒளிப்புள்ளிகள் நீர் பீச்சும் யானையையும், ஓடி விளையாடும் முயலையும், மாரியம்மனையும் சீரான இடைவெளியில் மாற்றி மாற்றி உருவாக்கிக் கொண்டிருக்க, எங்கிருந்தோ திடீரென முளைத்த வெளிர் நீல விளக்குகளின் சரம் அந்த இரவைப் பகலாக்கிக் கொண்டிருந்தது. "தன்னே நன்னே நானே..." என பாடிக் கொண்டிருந்த பெண்ணின் குரலை ஒலிபெருக்கிகள் கடமையாய் தத்தமது வட்டாரங்களில் கொண்டு சேர்த்த வண்ணம் இருக்க, மஞ்சள் சேலைகளும், மாவிலைகளும், வாழை மரங்களும், வாசனை மலர்களுமாய் தைக்கால் தெரு வட்டாரமே களை கட்டியிருந்தது.

"மாரியம்மனுக்கு முளைப்பாரி எடுக்கும் பக்தர்கள் அனைவரும் உடனடியாக கோவிலுக்கு வருமாறு விழா குழுவின் சார்பாக வேண்டி விரும்பி கேட்டுக் கொள்ளப் படுகிறோம்" உச்சஸ்தாயிக்கும் கத்தலுக்கும் இடைப்பட்ட குரலில் தனக்குத் தெரிந்த செந்தமிழில் வெள்ளை வேட்டியை மடித்துக் கட்டியபடி அறிவித்தான் காளி. வியர்வை அவன் வெள்ளைச் சட்டையை நனைத்ததோடு இல்லாமல், நெற்றியில் இருந்த சந்தன குங்கும கலவையையும் கரைத்து அவன் கரிய முகத்தில் சிந்தூரக் கோடுகள் போட்ட வண்ணம் இருந்தது. படிப்பு சற்றும் ஒட்டாத காளி, சகவாசத்தாலும், சூழ்நிலைகளாலும் சிறு வயதிலேயே தடம் மாறி வாழ்க்கையைத் தொலைத்து இருபத்தி மூன்று வயதிலேயே அதை வெறுத்து, போதைக்கு அடிமையாகி, வயிற்றுப் பசிக்குக் கூலி வேலை செய்யும் ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களின் தனிப் பெரும் பிரதிநிதி.

"மாரியம்மனுக்கு முளைப்பாரி எடுக்கும் பக்தர்கள் அனைவரும் உடனடியாக கோவிலுக்கு வருமாறு விழா குழுவின் சார்பாக மீண்டும் மீண்டும் வேண்டி விரும்பி கேட்டுக் கொள்ளப் படுகிறோம். எல்லாம் சீக்கிரமா வாங்கம்மா... டயம் ஆயிகிருக்கு" செந்தமிழ் பாதியில் கை விட, பேச்சுத் தமிழின் உதவியை நாடினான்.

"எக்கா மீனாக்கா... எத்தன மணிக்கி வர சொன்னா எத்தன மணிக்கி வர்றீக... மித்தவகல்லாம் காத்துருக்காகல்ல என்னாக்கா..."
"ஏலேய் அன்ராசு... உங்கம்மா ஏன்டா இன்னும் வரல... படக்குன்னு கூட்டியாடா... எல்லாம் காத்துருக்கைங்கனு சொல்லு என்னா..."
"இன்னும் ஒரு ஆறு பேறு வர வேண்டி இருக்குண்ணே... வந்ததும் ஆரம்பிச்சுரலாம்... கொஞ்சம் பொறுத்துக்குங்க... கோச்சுக்குராதீக"

பெண்ணைப் பெற்ற தகப்பனைப் போல் பரபரத்துக் கொண்டிருந்த காளியின் குரலே அங்கு ஓங்கி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. மேலும் இரண்டு காரசாரமான அறிவிப்புகளும் நாற்பது நிமிடங்களும் கடந்த பின் பெண்கள் கூட்டம் முளைப்பாரி தாங்கிய வண்ணம் அங்கிருந்து கிளம்ப, விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்கான நேரம் வந்தது...

"டேய் முத்து... வரிசைல வாடா... மறுபடியும் முண்டி அடிச்சுட்டு வந்தனு வை... அப்பறம் உன்ன சேத்துக்குரவே மாட்டோம்டி..."
"ஏலேய் பாண்டி... உனக்கு தான் வரலேல்ல... வெளில வா..."
"டேய் சுல்தான்... பேச்சு மட்டும் வக்கனையா பேசுற... அங்க போய் ஒன்னும் காணோமேடா..."
"இப்பொழுது நம் கணேசன் அண்ணன் அவர்கள் சைகிள் பந்தயத்தில் வெற்றி பெற்ற சீனிக்கு பரிசை வழங்குவார்கள்"

போட்டி எதுவாக இருந்தாலும், அதன் நாயகன் காளியாகவே இருந்தான். மணி நள்ளிரவை நெருங்கியிருக்க கூடியிருந்த கூட்டம் கலையத் தொடங்கி இருந்தது. பக்தி அத்தியாயம் முடிந்து போதை அத்தியாயம் தொடங்க, ஒலிபெருக்கி திரைப்பட பாடல்களுள் மூழ்கியது. கால்கள் துவண்டு, கண்கள் அடைக்கும் வரை ஆடிய காளியும் அவன் நண்பர்களும் ஒரு வழியாய் சோர்ந்து உட்கார, வாடகை நேரம் முடிந்ததால் விளக்குகளும், ஒலிபெருக்கிகளும் மறைந்து, நிஜத்தின் இருள் சட்டென அவர்களைச் சூழ்ந்தது. படிய வாரிய தலையுடன் சுற்றி வந்த காளி இப்பொழுது பரட்டைத் தலை, கரை படிந்த சட்டை, எங்கோ தொலைந்த வேட்டியை நினைவுறுத்திய உள்ளாடை சகிதமாய் ஒரு சுவற்றில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தான். மாரியம்மன் மனம் குளிர்ந்திருக்க மழையும் பெய்யத் தொடங்கியிருந்தது.

"அதுக்குள்ள திருவிழா முடிஞ்சு போச்சாடா" காளி நம்ப முடியாமல் அவன் நண்பன் நாகராசைப் பார்த்துக் கேட்டான்.
"ஆமா மாப்ள. போன வட்டம் ரெண்டு மணி வரைக்கும் ஆடிட்டிருந்தோம்ல..."
"ம்ம்"
"நான் சொன்னத கேட்டு புது வேட்டி சட்டையெல்லாம் எடுக்காம இருந்தா இன்னொரு புல்லு வாங்கிருக்கலாம்ல"
"மாப்ள... இது தாண்டா எனக்கு தீவாளி... விடிஞ்சா என் ஆத்தா கூட என் பேச்சு கேக்க மாட்டா... எவன் என்ன சொன்னாலும், வஞ்சாலும் கேட்டுக்கணும்... இன்னைக்கி ஒரு நாள் தான் என்ன நாலு பேறு பாக்குறான்... நான் சொல்றத நாலு பய கேக்குறான்... பணக்கார வீட்டுப் பயலுகள கூட நான் அதிகாரம் பண்ணறேன்... இது என்ன மாதிரி ஈனப் பயலுக்கு கெடைக்கிற ஆறுதல் மாப்ள..." காளியின் குரல் உடைய அவன் கண்ணீர்த் துளிகள் மழைத் துளிகளுள் கரைந்து உருத்தெரியாமல் போயின.

நண்பா உனக்கு ஒரு வெண்பா!

2010-05-02T01:24:00.001-05:00

எல்லாம றிந்துணர்ந்து தானே யுரைப்பானே
எல்லோரும் நகைத்தும் பெருமிதங் கொள்வானே
இல்லாப் புகழை யுருவாக்கத் தவிப்பானே
கல்லைக் கனியாக்கு மிவன்!

குறிப்பு: தலைப்பு வைரமுத்து கவிதை ஒன்றிலிருந்து சுட்டது! :)

பொய்க் கால் குதிரை - சிறுகதை

2010-04-24T21:20:00.002-05:00

வாகனப்புகையும், ஒலிப்பான்களின் அலறலும், பரபரப்பு நோய் தொற்றிய மனிதர்களும் தென்படும் ஒரு நகரத்துக் காலைப் பொழுது. சர்தார் படேல் சாலையில் போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்குண்டு நிற்கும் நூற்றுக்கணக்கான வாகனங்களில் ஒன்று ராகவனுடையது. அநேகமாக அந்த நெரிசலில் சிக்கி நிற்கும் ஒரே வெஸ்பா ஸ்கூட்டர் இவனுடயதாகத் தான் இருக்கும். இன்னும் சற்று உயரமாக இருந்திருக்கலாம், இன்னும் சற்று வசதியுடன் பிறந்திருக்கலாம், இன்னும் சிறப்பாகப் படித்திருக்கலாம், இன்னும் பெரிய வேலையில் இருந்திருக்கலாம்... இப்படிப் பல "இருக்கலாம்"ங்களின் உறைவிடம் ராகவன். பாழாய்ப் போன பட்டணத்தில் வாழ வேண்டுமென்ற கட்டாயத்தில் வாழ்கையின் சுகங்களைத் தொலைத்து, பணத்தைத் தேடி அலையும் நடுத்தர வர்க்கத்தின் உதாரண புருஷன்.

"ஏய் கஸ்மாலம்... காலங்காத்தால ட்ராபிக் ஜாம்ல கண்ணாடிய பாத்துனு கனா கண்டுனிருக்குது பாரு. $^%$^%$ புள்ள."
கண்ணாடியை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ராகவன் கோபமாய்த் திரும்பிப் பார்த்தான். TN 02 AL 4987 ஆட்டோவிலிருந்து தான் அர்ச்சனை விழுந்து கொண்டிருந்தது.
"இன்னா மொறைக்கிற? வுட்டேன்னா செவுலு அவுலாயிடும்"
இறங்கி அவனை அடிக்க வேண்டுமென்று தோன்றினாலும் அவசரத்தில் இருப்பதன் காரணமாக அமைதியாய் வெஸ்பாவை நகற்றினான். "TN 02 AL 4987..." மனதிற்குள் முணுமுணுத்தான்.

துரைப்பாக்கம் தாண்டியதும் வெஸ்பா வெலவெலக்கத் தொடங்கியது. பின் சக்கரம் மூச்சைப் பறிகொடுத்து மடிந்திருந்தது.
"ஆண்டவா... என்ன ஏன் இப்பிடி சோதிக்கிற?" விரக்தியாய் ஸ்கூட்டருக்கு ஒரு உதை கொடுத்து விட்டு, உதைத்த வேகத்தில் அதை துடைத்தும் விட்டு, சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். துரதிர்ஷ்டத்திலும் அதிர்ஷ்டமாய் ஒரு வாகன மருத்துவமனை அருகிலிருந்தது. "முருகன் ஆட்டோ ஒர்க்ஸ்" என்ற பெயர்ப் பலகையின் கீழ் அழுக்கேறிய உடையும், முறுக்கேறிய உடலுமாய் ஒரு நடுத்தர வயதுக்காரன் ஸ்பார்க் ப்ளக்கை சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தான்.

"Back Tyre பஞ்சர்..."
"அப்பிடி வை சார். டேய் ராஜா... ஸ்கூட்டர் பஞ்சர்... இன்னான்னு பாரு"
ஸ்கூட்டரை விட சற்றே உயரமாயிருந்த சிறுவன் பின் சக்கரத்தை கழற்றி சிகிச்சைக்குக் கொண்டு சென்றான்.
"கௌசல்யா சுப்ரஜாராம பூர்வா சந்த்யா..."
ஊனமாகி விட்டிருந்த தன் கிழட்டுக் குதிரையை வெறித்தபடி கூரை அடியில் நின்று கொண்டிருந்த ராகவனின் கைபேசி அவனை சுப்ரபாதம் பாடி அழைத்தது.
"ஹலோ"
"சார். சொல்லுங்க சார்"
"வண்டி பஞ்சரா போச்சு சார். மெக்கானிக் கடைல இருக்கேன்... இன்னும் ஒரு 15 minutes ல அங்க இருப்பேன் சார்"
"..."
"சாரி சார்..."
"..."
"சார். ஆமாம் சார். 9 மணிக்கு அங்க இருக்கணும்னு சொன்னீக. ஆனா வர்ற வழில traffic jam... இப்போ வண்டி பஞ்சர்... அதான்..."
"..."
"கண்டிப்பா சார்... 9:30 கெல்லாம் நிச்சயமா அங்க இருப்பேன் சார்"
"..."
"அப்பிடி எதுவும் பண்ணிராதீக சார்.. சம்பளத்துல 500 ரூவா பிடிச்சீகன்னா இந்த மாசம் ரொம்ப சிக்கலாகிப் போகும் சார். புள்ளகுட்டிக் காரன்..."
"..."
"Thank You சார். ஓகே சார். ஓகே..."

இணைப்பைத் துண்டித்து நெற்றியில் பூத்திருந்த வியர்வைத் துளிகளைத் துடைத்துக் கொண்டான். "வந்ததும் சரியில்ல வாச்சதும் சரியில்ல..." மனதிற்குள் புலம்பினான்.
"இந்தாய்யா மெக்கானிக். இன்னும் எம்புட்டு நேரம் ஆகும்?"
"தோ முஞ்சிச்சி சார். 2 நிமிட்ஸ்"
ஒட்டுப்போட்ட பின்னங்காலைப் பொருத்தி விட்டு பொடியன் "அண்ணாத்த... முஞ்சிச்சு..." என்றான்.
"150 குடு சார்"
"எதுக்குய்யா 150?"
"ஆங்... சிலுக்கு ஸ்மிதா டான்ஸ் ஆட்னுதுக்கு. இன்னா சார் நீ... பஞ்சர்க்கு தான் சார்"
"150 ரொம்ப அதிகம்யா..."
"சார். காலங்காத்தால சொம்மா தொனதொனனு பேசிநிருக்காத சார். 150 குட்த்து எடத்த காலி பண்ணு சார்"
வேறு வழி இன்றி பாக்கெட்டினுள் பார்த்தான்... ஒரு நூறு ரூபாய்த் தாள், இரண்டு பத்து ரூபாய்த் தாள்கள், ஒரு ஐந்து ரூபாய் நாணயம், இரண்டு இரண்டு ரூபாய் நாணயங்கள், ஒரு ஒரு ரூபாய் நாணயம்...
"என்கிட்டே 130 தான்யா இருக்கு..."
"இன்னாது 130 தான் இருக்கா? காசில்லன்னா நீயெல்லாம் எதுக்குய்யா ஸ்கூட்டர்ல வர்ற? தோ போவுது பாரு PTC... அதுல புட்போர்டுல போவேண்டித்தான... காயிலான் கட ஸ்கூட்டர்ல வர்சொல்லோவே நெனச்சேன்... பார்டி வண்டி மட்டும் தான் பஞ்சரா பர்சும் சேத்து பஞ்சரானு... இனி இந்த ஏரியா பக்கமே வந்துறாத சாவுக்ராக்கி..." ராகவன் கையிலிருந்த காசைப் பிடுங்கியபடி வசை பாடினான்.

கோபமும், இயலாமையும் வேகமாய் மாற, வெஸ்பா அனுமதித்த உச்சக் கட்ட வேகத்தில் சேர வேண்டிய இடத்தைச் சென்றடைந்தான். மணி 9:35.
"கௌசல்யா சுப்ரஜாராம பூர்வா சந்த்யா..."
மறுபடியும் முதலாளியிடம் இருந்து அழைப்பு... ராகவன் அவரது கணக்காளன் மற்றும் நிர்வாக மேற்பார்வையாளன். இந்தப் பணிக்கு ஏன் இவ்வளவு நேரக் கெடுபிடிகள் என்று ராகவனுக்கு இன்றளவிலும் விளங்கியதில்லை.

"சார்... நான் வந்துட்டேன் சார். இப்போ chennai infotech ஆபீஸ்ல தான் சார் இருக்கேன்."
"..."
"சார்... 9:35 சார்"
"..."
"சார்... அது... 9:30 சார்"
"..."
"சார் சார்... கொஞ்சம் அனுசரிச்சுக்குங்க சார்... வழில மாட்டிக்கவும் late ஆகி போச்சு. இல்லைன்னா..."
"...."
"சார்... சார்..." இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது.

எழுந்து மூன்றரை மணி நேரத்திற்குள் மூன்று நபர்களால் 630 ரூபாய்களையும், நிறைய மரியாதையையும் பறி கொடுத்திருந்தவன், முட்டிக் கொண்டு வந்த கோபத்தை பெருமூச்சாய் மாற்றி அலுவலகத்தினுள் நுழைந்தான்.

இரவு 8:30... ராகவனின் கான்க்ரீட் குடிசை.

"அப்பா... இன்னைக்கி நான் singing competition ல first prize வாங்கினேன் பா" ராகவனின் ஏழு வயது மகள் ரமா பூரிப்புடன் தன் கையிலிருந்த பிளாஸ்டிக் டப்பாவைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.
"வெரி குட்" என்று செயற்கையாய் பாராட்டினாலும், ராகவனுக்கு மனது இன்னும் அமைதி ஆனபாடில்லை.
"சாப்பிட வர்றீகளா..." சுமதியின் குரல் சமையலறையில் இருந்து கேட்டது.
ரமாவைத் தூக்கியபடி உணவருந்தச் சென்றான். உண்ணும் பொழுது மனைவியும் மகளும் பேசிய எதுவும் இவன் மனதில் ஒட்டவில்லை. அவமானமும், கோபமும் மட்டுமே அவன் மனதில் மேலோங்கி இருந்தது.

இரவு 10:30...

"இன்னும் தூங்காம என்ன செஞ்சுடிருக்கீக?"
"நீ படுத்துக்க சுமதி... நான் வர்றேன்"
"மேலுக்கு முடியலையா? ஏன் என்னமோ மாதிரி இருக்கீக?"
"தொந்தரவு பண்ணாம போறயா? நான் கொஞ்சம் தனியா இருக்கணும்"
"வெளில இருக்குற கோவத்த எல்லாம் வீட்ல காட்றதே வேலையா போச்சு" சுமதி சலித்துக் கொண்டே அறைக்குள் சென்றாள்.

இரவு 11:30...

"டானி... நான் ராகவன். வேட்டைக்கு நேரம் வந்தாச்சு" ராகவன் தொலைபேசியில் யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருந்தான். அவன் குரலில் அசாதாரணமான கம்பீரம். நிற்கும் பொழுது லேசாக கூனி நிற்கும் அவன் இப்பொழுது நெஞ்சை நிமிர்த்தி ஜல்லிக்கட்டு வீரனைப் போல் நின்று கொண்டிருந்தான். ஒரு 0.45 ரக துப்பாக்கி முதுகுத்தண்டின் அடியில் முளைத்திருந்தது.
"மூணு பேர்... எல்லாமே South Chennai தான். துரைப்பாக்கம், அடையார், தாம்பரம்... இந்த மூணு ஏரியா லீடர்சையும் வர சொல்லு. ஆளுக்கு ஒரு gun போதும். சப்ப பசங்க தான். Details நோட் பண்ணிக்க... ஒருத்தன் TN 02 AL 4987 ஆட்டோ டிரைவர். கடேசியா அவன பாத்தது அடையார்ல. ரெண்டாவது துரைப்பாக்கத்துல மெக்கானிக் கட வச்சுருக்குற முருகன்... மூணாவது பிளாட்டினம் லைன் காடெரிங் வச்சு நடத்துற ராமசந்திரன்... இவன் வீடு தாம்பரத்துல இருக்கு. மூணு பேரையும் கட்டி தூக்கிட்டு வந்தப்பறம் எனக்கு போன் பண்ணு"

நான் அடிச்சா தாங்க மாட்ட நாலு மாசம் தூங்க மாட்ட...

சரியாக பதினைந்து நிமிடத்தில் அவனது Nokia 9500 Communicator அறைகூவலிட்டது.

ராகவன் ஒரு கறுப்பு அரியாசனத்தில் வீற்றிருக்க, அவனுக்கு எதிரில் இருந்த நாற்காலிகளில் அவமதித்த ஆட்டோக்காரன், அநியாய விலை கேட்ட மெக்கானிக், இரக்கமில்லாமல் நடந்து கொண்ட முதலாளி மூவரும் கட்டப்பட்டிருந்தனர்.
"என்ன பாக்குறீங்க? அதிர்ச்சியா இருக்கா? நான் யாரு தெரியுமாடா? எனக்கு கீழ எத்தன அடியாளுங்க இருக்காங்கனு தெரியுமா உங்களுக்கு? அஞ்சு லட்சம் பேர்... ஒரு தனி army மாதிரிடா என் படை. இப்போ காட்றேன்டா உங்களுக்கு நான் யாருன்னு". டானியை ஓரக்கண்ணால் ராகவன் பார்க்க, மூவருக்கும் தீபாவளி தொடங்கியது.

"ரோட்ல எறங்கி சண்ட போட மாட்டாங்கனு நீ வாய்க்கு வந்ததெல்லாம் பேசுவியாடா? பாய்ஸ்... அவன் வாய்லயே அடிங்க..."
ஆட்டோக்காரனின் வாய் வீங்கியதும் ராகவனின் பார்வை முதலாளியின் மேல் விழுந்தது.
"ஏன்டா... சேத்த காசெல்லாம் போதாதா உனக்கு? அடுத்தவன் காசுக்கு ஏன்டா ஆசைப்படற ஈனப்பயலே... ஒவ்வொருத்தன் எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வாழ்க்கைய ஒட்டிட்டிருக்கான்னு தெரியுமாடா உனக்கு? பணக்காரப் _______. இவன நிர்வாணமாக்கி ஒரு எடம் விடாம அடிச்சு நொறுக்குங்கடா"
முதலாளி அலறிக் கொண்டிருக்க, ராகவனின் கவனம் இப்பொழுது மெக்கானிக்கின் மேல்...
"கஷ்டப்பட்டு சம்பாதிக்கிறவன் எல்லாம் உனக்கு இளக்காரமா போய்ட்டான்ல... ஒரு பஞ்சர் ஒட்றதுக்கு 150 ரூவாயாடா? அது அதிகம்னு சொன்னா சாவுக்ராக்கி, காயிலான் கட வண்டினு சொல்லுவியா? அந்த வெஸ்பா அந்தக் காலத்துலயே 5000 க்கு வாங்கினது தெரியுமா உனக்கு? இப்பிடி பல பேர் கிட்ட திருடின காசுல தான ஒடம்ப வளத்துருக்க? இவன பட்டினி போட்டு வேளா வேளைக்கு அடி தாராளமா குடுங்கடா. இனிமே இவனுக்கு பணத்து மேல ஆசையே இருக்கக் கூடாது. ஏதாவது பேசினா ரெண்டு அடி bonus குடுங்க."
"அய்யா... எங்கள தயவு செஞ்சு மன்னிச்சுருங்க... நாங்க ரொம்ப தப்பா நடந்துகிட்டோம். நீங்க யாருன்னு தெரியாம போச்சு... கொஞ்சம் பெரிய மனசு பண்ணுங்கய்யா." மூவரும் ராகவன் கால்களில் விழுந்து கதறினர்.
"மன்னிப்பு எனக்கு தமிழ்ல பிடிக்காத ஒரே வார்த்த" என்றவன் டானியின் பக்கம் திரும்பி
"டானி... ஒரு வாரம் இவங்கள ட்ரீட் பண்ணிட்டு விட்டுடு.... எவனாவது ரொம்ப பேசினா போட்டு தள்ளிடு."
"ஓகே பாஸ்"
"என்னங்க..." சுமதி அழைக்க, ராகவன் திரும்பிப் பார்த்து "நீ இதெல்லாம் பாக்க கூடாது சுமதி. உள்ள போ..." என்றான்.
"என்ன பண்ணறது... இதெல்லாம் பாக்கணும்னு என் தலையெழுத்து... என்னங்க... எந்திரிங்க. chair லயே தூங்கிட்டீங்களா?"
"ஆங்... ஓ... ஆமா... குட் மார்னிங்" கண்விழித்த ராகவனின் முகத்தில் பிரகாசமான புன்னகை...
"குட் மார்னிங் எல்லாம் அப்பறம் இருக்கட்டும். இந்தாங்க உங்க cell phone. ராமசந்திரன் சார் பேசணுமாம்..."
"குட் மார்னிங் சார். 8:30 க்கா சார்? சரி சார். நான் போய் பாக்கறேன் சார். Thank You சார். சார் அந்த 500 ரூவா... கொஞ்சம் பாத்து செய்ங்க சார்"
"ஓகே சார். ஓகே சார்."
"சுமதி அவசரமா கெளம்பணும். என் வெள்ளச் சட்டைய iron பண்ணிறியா? நான் மேலுக்கு குளிச்சுட்டு வந்துர்றேன்"
ராகவன் பரபரக்கத் தொடங்க ஜன்னலுக்கு வெளியே சூரியன் வானுக்கு வெள்ளை அடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

-- கற்பனைகளால் கவலைகளைக் கொன்று வாழும் கோடிக்கணக்கான சாமானியர்களுக்கு என் சமர்ப்பணம்.

எண்(ணங்)கள் - சிறுகதை

2010-04-18T01:24:00.006-05:00

நாற்பது, நூறு, நூற்று இருபத்தி மூன்று, இருநூற்றிப் பதினேழு, இருநூற்றித் தொண்ணூறு. ஒரு நாள் கிரிக்கெட் போட்டிகளில் ஒவ்வொரு பத்து ஓவர்களுக்கும் ஒரு அணி எவ்வளவு ரன்கள் எடுத்திருந்தது என்று காட்டும் அட்டவணையைப் போல் இருந்தாலும் இந்த எண்களுக்கும் கிரிக்கெட்டிற்கும் எந்த சம்மந்தமும் இல்லை. இது என் தட்டிலுள்ள உணவின் (இன்னும் தெளிவாகக் கூற வேண்டுமென்றால் உணவில் அடங்கியிருக்கும் சக்தியின்) கூட்டுத்தொகை. அநேகமானோருக்குப் புரிந்திருக்கும். புரியாதவர்கள் கூகிளைக் கேட்கவும். கூகிள் என்னவென்று கேட்டால் இத்துடன் நீங்கள் இந்தக் கதையைப் படிப்பதை நிறுத்திக் கொள்ளலாம்.

"இந்த மீட்டர் பயபுள்ள அடங்கமாட்டான்லே..." கட்டாரியின் குரல் இன்னும் காதில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. நாங்கள் ஒவ்வொரு முறை சேர்ந்து உணவருந்தும் போதும் அவன் தவறாமல் கூறும் வசனம். கட்டாரி என்கிற கார்த்திக் நெல்லையில் இருந்து வந்தவன். மாநிறம், ஐந்தடி ஐந்தரை அங்குல உயரம், எழுபதுக்கும் எழுபத்தி ஒன்றுக்கும் இடைப்பட்ட கனம் (கடைசியாய்ப் பார்க்கையில் எழுபது புள்ளி ஏழு). தன் விருப்பு வெறுப்பகளைக் கூறத் தயங்காத ஒருவன் - அது கேட்பவர் மனத்தைக் கொடுவாள் கொண்டு கீறினாலும். நல்ல ஞானஸ்தன். ஆப்ரிக்காவில் ஒரு ஈ ஒரே தவணையில் அறுநூற்றுப் பத்து முட்டைகள் இட்ட கதையைக் கூடத் தெரிந்து வைத்திருப்பான். தான் ஒரு கதாநாயகன் என்கிற ஆணித்தனமான மூடநம்பிக்கை இவனிடம் உண்டு. நாத்திகவாதி. சீர்திருத்தவாதி என்று தான் அதைக் குறிப்பிட வேண்டும் என்று பல நாட்கள் எங்களுடன் வாதிட்டிருக்கிறான்.

"இன்னும் நீங்க சாப்பிடலையா?"
"இதோ... சாப்பிடறேன்... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்!"
"ஒண்ணும் அவசரம் இல்ல. ஆனா ரொம்ப லேட் பண்ணிறாதீங்க. அப்பறம் இலஞ்சோட சேத்து சாப்பிடறா மாதிரி ஆயிட போகுது!" என்றபடி சிரித்துக் கொண்டே சென்றாள். சில நாட்களுக்கு முன் இந்தச் சிரிப்பைக் கேட்டிருந்தால் சிரிப்பால் சிலிர்ப்பைத் தருபவளே என்று அவளை வர்ணித்திருப்பேன். இப்பொழுது ஒரு வெறுமையான சிரிப்பு மட்டுமே என் உதட்டோரத்தில் வெளிப்படுகிறது. கடமையாய்ச் சாப்பிடத் தொடங்குகிறேன்.

உப்பு, உவர்ப்பு, காரம் இல்லாத பச்சைக் காய்கறிக் கலவை. பல முறை இதை உண்ணச் சொல்லி புல்லட்டை கட்டாயப்படுத்தி இருக்கிறேன். அதை மெல்லவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் அவன் முகம் அஷ்டகோணலாய் மாறுவதைப் பார்த்தால் மெகா சீரியல் நாயகி கூட விழுந்து விழுந்து சிரிப்பாள். புல்லட் என்கிற கோபிநாத்தின் சொந்த ஊர் ஏலகிரி. குணத்தில் இவன் கட்டாரிக்கு நேர் எதிர் என்றே கூட சொல்லலாம். இவனுக்குத் தன் காலடியில் சுற்றி வரும் ஈ கூடக் கண்ணுக்குத் தெரியாது. அதிர்ந்து பேசாத அமுக்குளி. எதிலுமே தீவிரமான ஈடுபாடோ வெறுப்போ கிடையாது. சற்றே இடுங்கிய இடி அமீன் போல் காட்சி தந்தாலும் பெரும்பாலான நேரங்களில் இவன் ஒரு மிகச் சராசரி இந்தியக் குடி மகன். நல்ல "குடி மகனும்" கூட. இந்த உணவுப்பிரியனுக்கு மிகவும் பிடித்தது உருளைக் கிழங்கு. புல்லட் என்கிற பெயர் வரக் காரணமும் அது தான்.

நான், கட்டாரி, புல்லட். திருவான்மியூரில் புறாக்கூடு போன்ற பழைய கட்டடத்தின் ஐந்தாவது மாடியின் நான்காம் வீட்டில் குடியிருக்கும் (குடியிருந்த?) மூவர். முதலாம் கடற்கரைச் சாலை கடலில் முட்டுவதற்கு சற்று முன் சரேலென இடது பக்கம் திரும்பினால் எங்கள் மாளிகையைக் காணலாம்.

"ஒரு வழியா சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டீங்களா" புன்சிரிப்புடன் கேட்டவள், "வேற எதுவும் வேணும்னா கேளுங்க. நான் அடுத்த ரூம்ல தான் இருக்கேன்" என்றபடி விலகிச் சென்றாள். டக்... டக்... டக்... கிராபிக்ஸில் ஒலி மாற்றம் செய்தது போல் பல காலடிச் சத்தங்களும், இயந்திரங்களின் உறுமலும், இரும்புத்தட்டுகள் ஒன்றோடொன்று இடிக்கும் சத்தமும் எனை சூழ்ந்தன.

"நாப்பத்தி எட்டு... நாப்பத்தொம்போது... அம்பது" ஒரு வித பெருமையுடன் எழுந்து என் உருவத்தைக் கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொண்டேன். "இன்னும் ஒரு வாரத்துல eight packs வந்துரும்..." என் மனது ஆர்ப்பரித்தது. கட்டாரி நின்ற இடத்திலேயே பத்து கிலோமீட்டர் தூரம் நடந்து விட்டு வந்தான்.

"ஏலே. போலாமாடே?"
"போகலாம் டா"
"இந்த புல்லட்டுப் பய ஏன்லே இப்பிடி குத்த வச்ச புள்ளயாட்டம் வூட்ட விட்டு வெளிய வர மாட்டேங்கான்" நக்கலாய்ச் சிரித்தான்.
"வெளில வர்றதெல்லாம் அப்பறம் இருக்கட்டும். அவன் நெய் ஊத்தாம சாப்பிட்டு பாத்துருக்கியா நீ?"
"நீ வேணாப் பாருடே. வெடிச்சு சாகப்போறான் குந்தாணிப் பயபுள்ள"
சிரித்தபடி இருவரும் வாகன நிறுத்தத்திற்கு வந்தோம். நான் எங்கள் நீல யுனிகார்னின் உயிர் நாடியை அழுத்த, அது சோம்பல் முறித்துச் சீறிப் பாய்ந்தது.
"போற வழில டாஸ்மாக் மறந்துறாத மச்சான்..."
சரி என்று நான் சொன்னது கூட நீலக் குதிரையின் கண்மூடித் தனமான வேகத்தில் கட்டாரிக்குக் கேட்டிருக்காது.

"கண்மூடித்தனம் என்று பரவலாக அழைக்கப் படுவது உள்ளுணர்வின் வெளிப்பாடு. கண்களை மூடி நாம் காணும் காட்சிகள் நமக்குள் இருக்கும் ஆழ்ந்த எண்ணங்களின் பிரதிபிம்பங்கள். கண்களைத் திறந்ததும் உண்மையென நாம் நம்பும் உலகத்தின் தாக்கம் நமக்குள் இருக்கும் உண்மையைத் தாக்கி விடுகிறது." புரியவில்லையா? புரியாமல் பேசுவது தானே மனோதத்துவப் பேராசிரியர்களின் தொழில். கல்லூரி இறுதியாண்டில் என் பேராசிரியர் கூறிய வரிகள் இவை. இவை உண்மையாக இருந்தால், உடல் நலக் குறைவு உள்ளுணர்வையும் சேர்த்துத் தாக்கும் என்று தான் கூற வேண்டும். நான் கண்களை மூடினாலும் எனக்குத் தெரிபவை என்னவோ வெளிர் நீலச் சுவர்கள், அடர்ப் பச்சைத் திரைகள், கருஞ்சிவப்புக் கதவுகள், வெள்ளையுடை அணிந்த தாதிப் பெண்கள். மருத்துவமனையில் நான் மட்டுமல்ல... என் உள்ளுணர்வும் சேர்ந்து சிறைபட்டு விட்டது போலும். தலையணைக்கு மறுபடியும் கண்ணீர் அபிஷேகம். இருண்ட வானைப் போலச் சோகம் சூழ்ந்திருப்பதாலோ என்னவோ கண்ணீருக்கு மட்டும் பஞ்சமே இல்லை.

இருண்ட வான்... அதை சோகத்திற்கு ஒப்பாக நானா பிரயோகித்தேன்? கருநீல வானின் கீழ் தான் எத்தனை பிரகாசமான நினைவுகள்... எத்தனை விவாதங்கள்... எத்தனை விமர்சனங்கள்... எத்தனை சிரிப்புகள்... எத்தனை சிந்தனைகள்... மொட்டை மாடியில் கடற்கரைக் காற்றில் கரைந்த நொடிகள் தான் எத்தனை சுகமானவை!

"______ இந்த மனிசப்பயளுவோ இருக்கானுவோ பாரு... ஏ செய்யிறதெல்லாம் செஞ்சுபுட்டு தப்புச்சுக்கிட்றதுக்கு சாக்கு தேடுவானுவோ... அப்பறம் சாமி, விதி, பூதம்னு பழிய போட வேண்டியது..." கட்டாரியுடன் கட்டிங் கலந்தால் அவன் தத்துவச் சொற்பொழிவை யாராலும் தடுக்க முடியாது.
"அப்பிடியெல்லாம் சொல்லாத டா. வாழ்க்கைல எத்தனையோ விஷயங்கள் நம்ம கைய்ய மீறிப் போறதில்லையா?"
"கை மீறி போனா கடவுளா... இவன் யாருலே சாமியாராப் போக வேண்டியவன் சரகடிச்சுட்டு ஒக்காந்திருக்கான்... ஏலே புல்லட்டு... நாங்க ரெண்டு பேரும் எவ்ளோ பேசிகிடுதோம்... நீ ஏன்லே ஊமைக்கொட்டானாட்டம் ஒக்காந்திருக்க? வாயத் தெறந்து எதாச்சும் சொல்லு மக்கா"
"ம்ம்... சரக்கு தீந்து போச்சு மச்சி."
கட்டாரி அவனை அடிக்க கையை ஒங்க நானோ வியப்பில் மூழ்கிக் கிடந்தேன். ஒரு வகையில் புல்லட்டைப் பார்த்து பொறாமையாகக் கூட இருந்தது. சுற்றுப்புறம் சற்றும் பாதிக்காத ஞானியைப் போல் (எருமை மாட்டைப் போல் என்று கூட கூறலாம்) கருத்துப் பரிமாற்றத்தில் பங்கேற்காமல், தன் கருத்தை விட்டு சற்றும் விலகியும் போகாமல் ஒரு அழுத்த நிலையில் எப்பொழுதும் இருப்பது எவ்வளவு கடினம்!

"பாஸ்கர்... பாஸ்கர்..."
"ஆங்..."
"உங்க BP check பண்ணனும்" மறுபடியும் அவள். தெளிந்த முகம், சற்றே ஏறிய நெற்றி, திருத்தமான புருவம், திரண்ட கன்னம், நீண்ட கருவிழிகள், நிறைந்த இதழ்கள், இதழோரப் புன்னகை... சுருக்கமாய்ச் சொன்னால் இவள் ஒரு தேவதை. செத்தால் இவள் கைகளில் சாக வேண்டுமென நான் வேண்டியதில் என்ன ஆச்சரியம்?

இரத்த அழுத்தமானி என் கைகளை இறுக்கிக் கொண்டிருந்தது.

இஸ்க்...இஸ்க்...இஸ்க்...

"ஏலே மக்கா. காத்த புள்ளைய பாத்து அடிக்காம பந்த பாத்து அடிலே..."
என்னை மறந்து அவளை ரசித்துக் கொண்டிருந்ததை அப்பொழுது தான் உணர்ந்தேன்... தர்மசங்கடத்தை சிரிப்பாய் உதிர்த்தேன். ஆயிரம் மல்லிகைகளுக்கிடையில் பூத்த சிகப்பு ரோஜாவைப் போல் சாலையில் அவள் எங்கிருந்தாலும் ஏனோ எனக்குத் தென்படத் தவறியதில்லை. அவள் நடையிலிருந்த நளினமும், நடக்கையில் சரிந்தாடிய நீள் குழலும் எனைச் சுண்டி இழுக்க என் மனம் அவள் கால்களை விடுத்து இந்தக் கால்பந்திலா நிற்கும்?
"கட்டாரி... என்ன அழகுடா அவ. செத்தா அவ கைல சாகணும் டா. இன்னைக்கி வேம்புலி அம்மன் கோவில்ல கூட இது தான் வேண்டிகிட்டேன் தெரியுமா?"
"நல்ல சாமி... நல்ல வேண்டுதல்... நீ காத்தடிச்சது போதும். வாலே வெளாடுவோம். இங்க நின்னா 120 போட்டாப்புல நின்னுட்டுக் கெடப்ப"

"...பார் 80"
"ஆங்?"
"BP சரியா 120/80 இருக்குனு சொன்னேன்" சிரித்தாள்... இல்லை... இதயச்சித்திரவதை செய்தாள்.
"அம்மா... எப்போ வர்றாங்க?"
"கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி தான் பேசினாங்க. உங்கள விசாரிச்சாங்க. திருப்பதில ரொம்ப கூட்டமாம். கோபி ஸ்பெஷல் தரிசனத்துக்கு ஏற்பாடு பண்ணறதா சொல்லிருக்காராம். எப்பிடியாவது இன்னைக்கி ராத்திரி வந்துர்றேன்னு சொன்னாங்க"
"நாளைக்கி ஆபரேஷன்..."
"ஆமா. அம்மாவும் கோபியும் கண்டிப்பா வந்துருவாங்க கவலைப்படாதீங்க" கைகளைப் பற்றிக் கூறி தன் பஞ்சுக் கைகளால் என் பதட்டத்தைத் துடைத்துச் சென்றாள்.

"ஏலே சவத்த மூதி... டாஸ்மாக்லே..." கட்டாரி கையைப் பதட்டமாய்ப் பற்ற
"ஓ. சாரி டா..." என்றபடி அவசரமாய் வண்டியைத் திருப்பினேன்.

ஷ்... டம்... அம்ம்மா... தட்... தொம்

கண்களை இருள் சூழும் முன் கடைசியாய் நான் கண்ட காட்சி கட்டாரி இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்தது தான். விழித்தெழுந்து பார்க்கையில் என் உடம்பில் ஆங்காங்கே ஓட்டுப் போடப் பட்டிருந்தது. கட்டாரி கடைசி நிமிடங்களில் இருப்பதை அறிந்து சக்கர நாற்காலியின் உதவியுடன் அவனைப் பார்க்கச் சென்றேன்.

"மீ...ட்...ட...ர்... ம...க்...கா..." வார்த்தைகளை பிரசவித்தான்.
அவன் கைகளைப் பற்றி காதருகில் சென்றேன்.
"என்...ன...என்ன... சா...மி கா...பாத்துமாடா..."
ஒரே நொடியில் அவ்வளவு சோகத்தையும், அவ்வளவு வலியையும், அவ்வளவு குற்ற உணர்ச்சியையும் தாங்கிப் பக்குவப்படாத என் இதயம் லேசாகச் சுணங்க உலகம் என் கண் முன் இருண்டது, கட்டாரியின் வாழ்க்கையைப் போல்.

"இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல மயக்கம் தெளிஞ்சுரும் மா. உங்க பையனுக்கு அதிர்ச்சில இருதயத்துக்கு போற ரத்த நாளம் சுருங்கிப் போச்சு. இத Vasospasm னு சொல்லுவாங்க. பெட் ரெஸ்ட்ல இருந்தா இப்போதைக்கி பிரச்சனை இல்ல. ட்ரிப்ஸ் கூட குடுக்கல. ஆனா... உடனே ஆபரேசன் பண்ணனும்... ஆனா இதய ஆபரேஷன்றதுனால உயிருக்கு உத்தரவாதம் குடுக்க முடியாதும்மா... நாங்க எங்களால முடிஞ்சத கண்டிப்பா செய்வோம்... ஆனா எதுவும் உறுதியா சொல்ல முடியாது!" எங்கோ ஒரு அறிமுகமில்லாத குரல் யாரைப் பற்றியோ பேசிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் ஏன் என் அம்மா அழுகிறாள்? தெரியவில்லை...

கண் விழிக்கையில் அம்மா அருகிலிருந்தாள். புல்லட் உடனிருந்தான்.

"ஒடம்பு எப்பிடிப்பா இருக்கு"
"நல்லா இருக்கேம்மா..."
"இந்தா திருப்பதிப் பிரசாதம்..." பாசத்தையும், விஞ்ஞானத்தையும் அனுசரித்து அம்மா தந்த ஒரு சிறிய துண்டு லட்டு அமிர்தமாய் இனித்தது.
"சாமி பாதத்துல வச்ச சந்தனமாம்... எழுமலயானே என் புள்ளைய காப்பாத்து" லேசான விசும்பலுடன் நெற்றிப் பொட்டைக் குளிர்வித்தாள்.

"எதுனா வேணும்னா சொல்லு மச்சி... வாங்கினு வந்துர்றேன்" வெகு நேரமாய்த் தன் சோகத்தை எப்படி விவரிப்பது என்று சிந்தித்து புல்லட் தேர்வு செய்த வார்த்தைகள். ஹ்ம்ம்...நடுநிசி நெருங்கையில் ஒருவனுக்கு என்ன தேவைப்பட முடியும்?
"ஒண்ணும் வேணாம் மச்சி... தேங்க்ஸ்"
"டாக்டர் கிட்ட பேசிட்டேம்பா. உனக்கு ஒண்ணுமில்லனு சொல்லிட்டாரு. ஒரு சின்ன ஆபரேசன் தானாம். தைரியமா இருங்கனு சொன்னாரு... நீ படுத்துக்கப்பா. தம்பி... நீ கூட போய் தூங்குய்யா. காலேல தான் ஆபரேஷன். அது வரைக்கும் கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துக்கப்பா. தங்கமான புள்ளடா பாஸ்கர்."
புல்லட் வெள்ளந்தியாய்ச் சிரித்து விட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பினான். அம்மா அருகிலிருந்த சோபாவில் படுத்துக் கொள்ள, தூங்கிக் களைத்து மற்றுமோர் தூக்கம்.

"Good Morning young man!"
"Good Morning doctor"
"Are you ready?"
"Yes Doctor"
"Sister... அந்த anesthetist வந்தாச்சா?"
"வந்துட்டே இருக்காரு டாக்டர். இன்னும் 5 நிமிஷத்துல இங்க இருப்பாரு"
"குட். தியேட்டர ரெடி பண்ணுங்க. இவர டிரஸ் அப் பண்ணி அங்க ஷிப்ட் பண்ணுங்க."
"சரி டாக்டர்"
உருகிக் காதலித்த... இல்லை... உருகியுருகி ரசித்த பெண் எனக்கு வாழ்வா-சாவா போராட்டத்திற்கான கவசம் அணிவித்துக் கொண்டிருக்க, அம்மா என் முன் அழக் கூடாதென்று முயன்று முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருக்க, எதற்குமே கலங்காத புல்லட் கூட சோகத்திடம் சிக்குண்டு தவித்துக் கொண்டிருந்தான். எனைச் சுற்றி இருக்கும் அனைவர் மனங்களிலும் எண்ணங்களின் போர் நடந்து கொண்டிருக்க என் மனது பளிங்கு நீரோடை போல் தெளிந்திருந்தது. போதி மரத்தடியில் புத்தனுக்கு இப்படித் தான் சலனமற்ற உள்ளம் இருந்திருக்குமோ என்னவோ.

கண்ணீர் நதியைக் கடந்து சக்கர நாற்காலி எனை அறுவை சிகிச்சை அறைக்குக் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. அது வரை சலனமற்றிருந்த என் மனதில் மயக்க ஊசியைக் கண்டதும் புயல் வீசத் தொடங்கியது.
"இந்தா திருப்பதிப் பிரசாதம்"
"என்...ன...என்ன... சா...மி கா...பாத்துமாடா..."
"சாமி பாதத்துல வச்ச சந்தனமாம்... எழுமலயானே என் புள்ளைய காப்பாத்து"
"செய்யிறதெல்லாம் செஞ்சுபுட்டு தப்புச்சுக்கிட்றதுக்கு சாக்கு தேடுவானுவோ... அப்பறம் சாமி, விதி, பூதம்னு பழிய போட வேண்டியது"
"வாழ்க்கைல எத்தனையோ விஷயங்கள் நம்ம கைய்ய மீறிப் போறதில்லையா?"
"கட்டாரி..." எண்ணத்திரையில் மயக்க மருந்து கறுப்பு மையாய்க் கசிய உலகத்தை விட்டு மெல்ல விலகிச் செல்கிறேன். இந்தப் பிரிவு தற்காலிகமா? நிரந்தரமா? தெரியவில்லை...

புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்

2010-04-13T17:12:00.002-05:00

இறைவனைத் தொழுதும் இன்னல் வந்தும்
இனிமைக்குச் சற்றே பஞ்சம் பிறந்தும்
இருபத்தி ஐந்தை கடிகாரம் மறந்தும்
மனிதத்தின் சாரம் சற்றே மறைந்தும்
புதியதோர் ஆண்டு பிறத்தல் புத்துணர்வே
உதிக்கும் நம்பிக்கைச் சூரியனின் ஒளியுமதே!

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்.

ரஹ்மான்...

2010-03-16T18:23:00.002-05:00

அண்மையில் இங்கிலாந்தின் தேசிய தொலைக்காட்சிக்கு இசை அமைப்பாளர் ரஹ்மான் அளித்த பேட்டியைக் கண்டேன். அதில் அவர் குறிப்பிட்ட வார்த்தைகள் - "நான் இசையமைப்பாளர் ஆகும் முன் வந்த அனைத்து திரைப்படங்களிலும் டோலக் வயலின் என ஒரே மாதிரியான சலித்துப் போக வைக்கும் (monophonic எனும் பொதுவான வார்த்தையை அவர் பிரயோகித்திருந்தாலும், நான் அதை மாற்றம் சற்றும் இல்லாத, சலிக்கத்தக்க இசை என்றே புரிந்து கொள்ள நேர்ந்தது) இசை இடம்பெற்றுக் கொண்டிருந்தது. நான் மேற்கத்திய இசையை திரைப்படங்களுக்கு பிரயோகித்ததன் மூலம் திரை இசைக்கு ஒரு புது ரத்தம் பாய்ந்தது. அது வரை திரை இசையை வெறுத்து வந்த இளைஞர்கள் என் இசையைக் கேட்க ஆரம்பித்தனர்..."

ரஹ்மான் அடி எடுத்து வைக்கும் காலத்தில் கோடி கட்டிப் பறந்தது இளையராஜா அவர்கள். அவரது இசையை "ஒரே மாதிரியான" "சலிக்கத்தக்க" இசையாக எப்படி ரஹ்மானால் குறிப்பிட முடிந்தது என்று எள்ளளவும் எனக்கு விளங்கவில்லை. எத்தனை அருமையான பாடல்கள், இன்று கேட்டாலும் நெஞ்சம் உருகும் அருமையான மெட்டுக்கள் அமைத்திருக்கிறார் இசைஞானி.

தொழிலில் போட்டியாளர்களை சில நேரங்களில் கடுமையாக விமர்சிப்பது மனித இயல்பு என்று வைத்துக் கொண்டாலும், அவர் குறிப்பிட்ட வார்த்தைகளின் அர்த்தம் என்ன? இந்திய இசையைப் பற்றி சற்றும் தெரியாத மேற்கத்திய மக்கள் இதைப் பார்த்தால் என்ன நினைப்பார்கள்? இந்திய இசை அடிப்படையற்ற சலிக்கும் இசை. மேற்கத்திய இசை இல்லாத எதுவும் இனிதாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்ற அபர்த்தம் தானே அனைவர் மனத்திலும் எதிரொலிக்கும்? இந்தியாவின் கலாச்சாரத்தை, திறமையை முன்னிறுத்தும் ஒருவர் இது போல் குறிப்பிடுதல் என்ன நியாயம்? இது வரை தன்னடக்கம் மிக்கவர் என்று அவர் மேல் வைத்திருந்த அபிமானமும் மரியாதையும் சென்ற இடம் தெரியவில்லை!

வங்கிகள் எனப்படும் வஞ்சகர்கள்!

2010-03-01T18:08:00.002-06:00

"பாங்கு கடனை எல்லாம் நம்பாதப்பா..." - தந்தைமார்களும், பாட்டன்மார்களும் அடிக்கடி குறிப்பிடும் வாக்கியம் இது. நவீன யுகம், கடன் சார்ந்த பொருளாதாரம் என்று பல நவீன வாசகங்கள் திசையெங்கும் எதிரொலித்தாலும் மேற்கண்ட வாக்கியம் இன்றளவிலும் உண்மையாகவே விளங்குகிறது. ஏனோ நியாயமான தேவைகளுக்கு பொறுப்புணர்ச்சியுடன் கடன் வாங்கும்/வாங்க நினைக்கும் மக்களுக்கு வங்கிகள் இன்முகம் காட்டுவதே இல்லை. எனக்குத் தெரிந்து முந்தைய தலைமுறைக்கும், தற்போதைய தலைமுறைக்கும் உள்ள வேறுபாடு ஒன்று தான். முன்பு வங்கிகள் கடன் கோரிக்கைகளை நேரடியாக நிராகரித்து வந்தனர். இப்பொழுது, தருவதாய்க் கூறி நேரத்தைக் கடத்தி பிறகு இல்லை என்பதை எப்படியெல்லாம் வேறு விதமாகக் கூற முடியும் என சிந்தித்து, அதில் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளுக்கு மிகப் பொருந்தி வரும் சாக்கைக் காரணம் காட்டுவது புதிய நீதி ஆகி விட்டது.

நான் சமீபத்தில் கேட்ட சில முன்னுக்குப் பின் முரணான வாசகங்கள்:

முன்: "உங்களுக்கு எண்பது லட்சங்கள் வரை கடன் வழங்கப்படும்"
பின்: "நீங்கள் வாங்க நினைக்கும் நிலத்திற்கு வாரிய அங்கீகாரம் இல்லை. அதனால் கடன் கொடுக்க இயலாது"

முன்: "சொத்துக்களை அடமானமாக வைத்தால் தாராளமாகக் கடன் தருவோம்"
பின்: "சொத்து நிலமாக இருந்தால் கடன் கொடுப்பதில்லை. ஒரு குடியிருப்பு வளாகம் (வீடோ, விடுதியோ) இருந்தால் நிச்சயம் கடன் கொடுக்கப்படும்.

முன்: "வீடு இருந்தால் போதும். புதிது பழையது என்றெல்லாம் பேதம் எங்களுக்கு இல்லை. என்ன இருந்தாலும் நிலம் இருக்கிறதல்லவா. நிச்சயம் கொடுப்போம்"
பின்: "வீடு சற்று பழையதாக உள்ளது. இது போன்ற சொத்துக்களுக்கு கடன் தருவதில்லை"

முன்: "உங்கள் வருமானத்தை வைத்துப் பார்க்கும் பொழுது எளிதாக முப்பது லட்சங்கள் வரை தனி நபர்க் கடன் வழங்க முடியும்"
பின்: "நீங்கள் இந்தியாவில் பணி புரிய வேண்டும்"

முன்: "எங்கள் கூட்டுறவு வங்கியில் வாடிக்கையாளர்களாக உள்ள அனைவருக்கும் கடனுதவி வழங்கப்படும்"
பின்: "நீங்கள் தற்போதய பணியில் ஏழு மாதமாகத்தான் உள்ளீர்கள். அதனால் தங்களுக்குக் கடன் தர இயலாது"

எத்தனை வாசகங்கள், அதில் தான் எத்தனை வஞ்சனைகள்... இந்த நிலை நீடித்தால் வங்கிகள் என்பதை வஞ்சகர்கள் என மாற்றினால் மிகப்பொருத்தமாக இருக்கும்.

இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள்!

2009-10-17T22:35:00.001-05:00

தெள்ளிய தீபமது திக்கெட்டும் ஒளிர
மீளாத் துயர்களவை இருளுடன் விலக
மத்தாப்பு கண்ட மழலையின் சிரிப்பாய்
மனமது மகிழ்ந்து வாழ்வது இனிக்க
பொன்னாய் ஒளிரட்டும் இந்தத் திருநாள்
தேனாய் இனிக்கட்டும் இனி வருநாள்!

பணம்

2009-10-15T01:31:00.000-05:00

பித்து முற்றிப் பிறிதொரு சிந்தை மறைத்து
எத்திக்கும் செல்லத் துணிந்தேன் எல்லை மறந்து
மானத்தின் மதிப்பும் நேரத்தின் அருமையும்
மண்ணிற் புதையுண்டு புதையும் உடல் பெருத்து
ஞாயிறு திங்களுக்கும் திங்கள் ஞாயிறுக்கும்
பேதம் மறந்து நொந்துச் சேர்த்தேன்
மாதம் எண்பது ஆயிரம் காகிதங்கள்...

அகராதியில் ஒரு மாற்றம் தேவை...

2009-10-15T00:46:00.003-05:00

பணம், புகழ் மட்டுமல்லாது பல ஊர்களிலும் நாடுகளிலும் கோலோச்சிய நடிகர் சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்த் என்பது நாம் அனைவரும் அறிந்த உண்மையே... பணம், புகழ் என்ற வட்டத்தைத் தாண்டி பலர் மனதை இந்த மனிதர் கொள்ளையடித்த காரணம் - வெள்ளித்திரைக்கு அப்பாற்பட்ட அவரது குணம்... ரஜினி என்கிற தனி மனிதர் தனக்கென வகுத்துக்கொண்ட பாதை, கடை பிடிக்கும் நெறிகள், எளிமை, அகத்தூய்மை இவை அனைத்தும் அவரை ஒரு தனிப் பரிமாணத்திற்கு உயர்த்தி விட்டன என்று கூறினால் அது மிகை ஆகாது... நரைத்த தலையுடனும், மிகச்சாதாரண உடையிலும் பவனி வரும் இந்த கருப்பு மின்னலைப் பற்றி தெரியாத ஒருவரைத் தேடிப் பிடித்து (சற்று கடினம் தான்) அவரிடம் இவர் ஆசிய அளவில் கொடி கட்டிப் பறக்கும் சூப்பர் ஸ்டார் என்று கூறினால் நிச்சயம் நம்ப மறுத்து விடுவார். சுருக்கமாய்ச் சொன்னால் எளிமையின் வாழும் உதாரணம் இவர்.

சமீபத்தில் நடந்த நடிகர் கமலஹாசனின் பாராட்டு விழாவில் ரஜினி ஆற்றிய உரை நெஞ்சை நெகிழச்செய்தது என்று கூறினாலும் அது இந்த மாமனிதனின் பேச்சில் இருந்த நேர்மையையும், அடக்கத்தையும், நற்குணத்தையும் முழுமையாக விளக்கி விடாது, விட முடியாது... ஆசிய அளவில் இவருக்கு இணையான ஊதியமும், நேயர்களும் உள்ள ஒரே நடிகர் ஜாக்கி சான் மட்டும் தான். அவரும் பல மேலை நாட்டுப் படங்களில் நடிப்பதாலேயே ரஜினியுடன் போட்டியிட முடிகிறது. இத்தனைக்கும் ரஜினி பிரதானமாக நடிப்பதென்னவோ தமிழ்த் திரைப்படங்களில் தான்... ஒரு மாநிலத்தில் மட்டுமே அதிக அளவில் பேசப்படும் மொழியை ஆதாரமாகக் கொண்ட ஒரு திரைத்துறையில் ஒருவர் உலக அளவில் புகழும், ரசிகர் உள்ளத்தில் இடமும் பிடித்திருப்பது வேறெங்குமே காணக்கிடைக்காத அதிசயம் என்றே கூறலாம்...

அப்படி ஒரு நிலையில் இருக்கும் ஒருவர், சற்றும் கர்வமோ, திமிரோ, பகட்டோ, படாடோபமோ இல்லாமல் நான் இன்னாரைப் பார்த்து தான் நடிக்கக் கற்றுக் கொண்டேன் என்று தனக்கு நேரடி போட்டியாக கருதப்படும் ஒருவரை குறிப்பிடுதல், அதுவும் அந்த நடிகருக்கு நடத்தப்படும் பாராட்டு விழாவில் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் முன் வெளிப்படையாய்க் கூறுவது வேறெங்கும் நாம் கண்டிருக்க முடியாது.

இது தவிர பலரும் கவனிக்க மறக்கும் மற்றொரு விஷயம், அவரது கவனிக்கும் திறன்... மற்றவரிடம் இருக்கும் திறமையை எந்த விதமான தயக்கமும் இன்றி மனதாரப் பாராட்டி மகிழும் இவரது வெள்ளை உள்ளம், பிரபு தேவா நடன நிகழ்ச்சியின் போதும், இசை ஞானி பேசிய போதும் வெட்ட வெளிச்சமாய்த் தெரிந்தது. தான் என்ற அகந்தையை வென்றவன் ஞானி ஆகிறான் என்ற விவாதம் சரியானால், தலைவர் ஒரு ஞானி என்பது திண்ணம்.

குழப்பவாதி, நிலையான சிந்தனை இல்லாதவர், திறமையற்றவர் என்று இவர் வளர்ச்சி பிடிக்காத பலரும் பல விதமாய் அவதூறுகள் பேசினாலும் உண்மையில் இவர் மற்றவர் நலமும், வளமும் மட்டுமே கோரும் ஒரு மிக உயரிய மனிதர் என்பதில் எனக்கு எள்ளளவும் ஐயமில்லை. தமிழ் அகராதியில் ரஜினி என்ற வார்த்தை சேர்க்கப்பட்டு அதற்கு பொருளாய் அளவில்லாத அடக்கமும், நிகரில்லாத் தனித்துவமும், கள்ளமில்லா உள்ளமும், உணர்வுப்பூர்வமான உண்மையும் வானளவு கலந்து செய்த கலவை என்ற விளக்கம் இடம் பெற வேண்டும். இதுவே இந்த மனிதருக்கு தகுந்ததோர் மரியாதையாய் இருக்க முடியும். வாழ்க சூப்பர் ஸ்டார். வளர்க அவரது புகழ்!

இசை வாழ்த்து!

2009-10-10T19:11:00.000-05:00

அழுத்தமாய் அணைத்த வீணையின் குரலே
மெல்லியதோர் முத்தமிட்ட மேற்கத்திச் சந்தமே
தென்றலாய் வருடிய குழலின் சுவாசமே
நெஞ்சு நெகிழ்வித்த நாதஸ்வர நாதமே
தேனாய் இனித்த தேவதையின் குரலே
கண்ணீரைக் கொள்ளையடித்த கணநேர நிசப்தமே
இறையே இசையே எனைத் தொலைத்தே
இயலும் இயல்பும் மறந்து நின்றேன்!

விஞ்ஞானம்

2009-10-03T22:39:00.001-05:00

கபடமே அறியாத அதிகாலை பனிக்காற்றும்
தாமரை உடையணிந்த அழகியாய்ச் சித்திரைக்குளமும்
காவலுக்கு ஆயுதம் தாங்கி கருப்பனும் காளியும்
கள்ளமற்ற உள்ளங்களின் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியும்
ஈரறுபது நிழற்துளிகளாய் மாறி நின்று
அனுவறுத்த துளிகள் மேல் பயணமாம்
வரவேற்றுத் தனிமையறுக்கும் நாகரீகப்பெட்டி
ஒரே விலை பதினைந்தாயிரம் ரூபாய்!

அலையின் அனுபவம்

2009-10-02T05:22:00.001-05:00

கரை தொட்டுக் கண நேரம் கண்ணயர
திரை கடலில் மன்றாடி நான் தவிக்க
கரை நின்ற காதலன் காதலியைக் கொஞ்சக்கேட்டேன்
தன் காதல் எனைப் போல் விடா முயற்சி கொண்டதாம்...

ஓடியது ஓடி வலுவும் வழிந்தோடி
உருவிழந்து தவித்து சோர்ந்து நான் சாய
சுனாமி வருவதாய் எச்சரித்தான் விஞ்ஞானி
விலகும் நீர் வெகுண்டு வெள்ளமாய் மாறுமாம்...

அடி மேல் அடிபட்டு அடி சிதைந்து
நுரைகளாய் வெடித்து நான் வெம்பிச் சிதற
மண் வீடு கட்டிய மழலை சிரித்தாள்
கண்ணீர்த் தடத்தில் ஓர் கனவுக்கோட்டை...

மழைக்காதலி...

2009-04-10T10:08:00.003-05:00

மைநிறை பேனா காகித்தக்காதலி தேட
பைந்தமிழ் வர்ணனையின் கருவாய் கனவுக்காதலி...
எண்ணத்துளி கோர்த்து வண்ணம் வடிக்குமுன்
எங்கிருந்தோ காகிதம் வந்ததோர் ஈரத்துளி...
ஒரு துளி பல துளிகளாய் மாறி
ஒரு கோடித்துளிகளென வந்தாள் மாரி...
விழி உயர்த்திப்பார்த்ததில் கண்களில் நீர்
கண்ணீரல்ல கண்களை வருடிய நீர்!
எண்ணங்களின் ஆழங்களில் ஓர் தேடல்
கண்களை மூடிக்கண்மணி குணம் நாடல்...
பார் பரவும் மழை போலே
உலகை அறிய வேண்டும் அவள்...
வடிவங்கடந்த வடிவான நீர் போலே
வடிவழகின் இலக்கணமாக வேண்டும் அவள்...
கதிர் பிரித்த கடைக்கோடி சிகப்பாய்
வெட்கம் கொள்ள வேண்டும் அவள்...
புல்வெளி மேல் தூவும் சாரலாய்
மென்மை கொள்ள வேண்டும் அவள்...
அடர் மழை ரீங்காரம் போலே
மனம் வருட வேண்டும் அவள்...
உயிரூட்டும் வான் நீர் போலே
தாய்மை கொள்ள வேண்டும் அவள்...
உன் நகலாய் ஒருவள் எதற்கு
உடல் தீண்டி உயிர் தொடுபவளே... மழையழகே...
நீயே வா என் காதலியாய்
என்னில் நீ என்றும் இருக்க!

ஆசையில் ஓர் கடிதம்...

2009-03-18T23:31:00.002-05:00

ஓடும் வாகனத்தின் சக்கரங்கள் போல் நகர வாழ்க்கை மாறி, தொடக்கத்தையோ முடிவையோ தெளிவாய் தரம் பிரிக்க முடியாத சுழற்சிக்குள் நாம் சிக்கி கொண்டு விட்டதை நான் விளக்கி கூறவே அவசியம் இல்லை. அநேகமாய் மற்றோர் வாகனத்தின் மற்றோர் சக்கரமாய் தான் நீங்களும் ஓடிக்கொண்டிருப்பீர்கள். ஓட்டத்தின் வேகம் அதிகரிக்க, அதிகரிக்க மெதுவாய் செயல்படும் எதுவுமே நம் விரும்பும் விஷயங்கள் பட்டியலில் கடை கோடியில் கூட இடம்பெறுவதில்லை. இதில் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய ஒரு விஷயம் - கடிதங்கள்.

குழந்தை பிறந்தது, புதியதாய் எடுத்த மாங்காய் ஜரி போட்ட அரக்கு புடவை, கணவர் அலுவலகத்தில் கிம்பளம் வாங்கும் கிட்டு மாமா, இரட்டை வட சங்கிலியில் முத்துக்கள் சேர்த்து கட்டியது, பக்கத்து வீட்டு சரோஜா மகள் ஓடி போன கதை என்று அவரவர் எண்ணங்களை அவர்கள் கைகளினாலேயே புரியும்படியோ, புரியாத மாதிரியோ எழுதி அனுப்பிய நாட்கள் கிட்ட தட்ட மறைந்தே போய் விட்டன. மறந்தே போன ஒரு சொந்தத்தை ஒரு கிலோமீட்டருக்கு சற்றே குறைந்த தூரத்து சொந்தத்தின் திருமண விழாவில் சந்திக்கையில் "உங்களுக்கு நான் கடிதாசி போட்டுட்டே இருந்தேனே... கெடைக்கலையா... தபால் துறையே சரியில்ல" என்று பழியை அரசாங்கம் மேலே போட்டு நைசாக நழுவும் வசதியும் கூட இப்பொழுது கிடையாது. இதே கதையை இன்று கூறினால் "யாருக்கு யாரோ" சாம் ஆண்டர்சன், கனடாவில் இருக்கும் தன் பழைய காதலி மஞ்சுவிற்கு கடிதம் எழுதியதாய் கூறும் போது பார்பவர்கள் விழுந்து புரண்டு சிரிப்பதை போல் சிரிப்பர்.

"நம்ம கோபால் இருக்கானே... எப்பேர்பட்ட கிறுக்கல் கடிதாசியா இருந்தாலும் தெளிவா படிச்சு சொல்லிருவான் அவ்ளோ கெட்டிக்காரன்", "என் பொண்ணு மல்லிகா முத்து முத்தா எழுதுவா... அவ எழுதுறத பாக்கவே கடிதாசி போட சொல்லுவோம்னா பாத்துக்கோங்களேன்" என்ற ரீதியிலான பாராட்டுக்களும் கடிதங்களுடன் சேர்ந்தே மடிந்து போனது வேதனைக்குரிய விஷயம். "என் பைய்யன் ஈமெயில் எழுதுறதுல எக்ஸ்பர்ட்" என்று பாராட்டினால், அதை கேட்பவர் தன் குடும்பத்திலிருந்தே மூன்றரை அடி உயரத்தில் ஒரு அங்குல தடிமனான கண்ணாடி அணிந்த ஒரு சிறுவனை அழைத்து... "இவன் கூட ஈமெயில் அனுப்புறதுல எக்ஸ்பெர்ட் தான். கண்ணா... அந்த தாத்தாக்கு உன் ஈமெயில் ஐ.டி சொல்லு..." என்று ஜாடையாய் குத்திக்காட்டுவார். அந்த வாண்டும் பதிலுக்கு "ஜிமெயிலா, யாகூவா" என்று கேட்டு ஏகத்திற்கும் நெளிய வைத்து விடும்.

இவை அனைத்தையும் தாண்டிய ஒரு சிறப்பு கடிதங்களுக்கு உண்டு - உயிர். அளவு நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒரு தேசவரைக்குட்பட்ட (ஆங்கிலத்தில் இன்லாண்டு) கடிதத்தில் அளவு கடந்த பாசத்துடன் மடிக்க கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் பகுதியில் கூட விடாமல் எழுதப்பட்ட நுண்ணிய எழுத்தில் தெரியும் அம்மாவின் அன்பு... குழம்பிய நிலையில் எழுதப்பட்ட கடிதத்தில் இருக்கும் திருத்தங்கள்... பாரத்துடன் எழுதப்பட்ட கடித்தத்தில் முத்து முத்தாய் காய்ந்து நிற்கும் கண்ணீர் துளிகள்... இப்படி கடிதத்தின் ஒவ்வொரு குணத்திற்கும் பின்னால் ஒரு கதை உண்டு, கவிதை உண்டு. என்ன தான் போல்டு, இடாலிக்ஸ், அண்டர்லைன், ஸ்மைலீஸ் என்று உணர்வை பிரதிபலிக்க வழிகள் இருந்தாலும் அவை அனைத்துமே அலங்கரிக்கப்பட்ட எழுத்துக்களாயிருக்குமே தவிர ஒரு போதும் உயிர் பெற்று நம்மிடம் பேசுவதில்லை. என்றோ ஒரு நாள் ஏதோ ஒரு எதிர்பாரா தருணத்தில் வந்த கடிதத்தை பல வருடங்கள் கழித்து பரண் மேல் இருந்து எடுத்து பக்குவமாய் பிரித்து படிப்பதிலிருக்கும் சுகம் தனி தான்... அதை ஏன் நம் நெருக்கமானவர்களுக்கு மறுக்க வேண்டும்?

பி.கு: இவை எல்லாம் கூறி விட்டு நீ இணையத்தில் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய் என்று கேட்பவர்களுக்கு ஓர் முக்கிய அறிவிப்பு... கடிதம் எழுத தொடங்கலாம் என்றிருக்கிறேன்... தாயிற்சிறந்த கோவிலும் இல்லை... தந்தை சொல் மிக்க மந்திரம் இல்லை என்பதனால் அவர்களிடம் இருந்து தொடங்கலாமென திட்டம்... :)

கலைமாமணி

2009-02-24T15:54:00.004-06:00

தமிழக கலை உலக பிரமுகர்களுக்கு நம் மாநிலத்தில் வழங்கப்படும் மிக உயரிய விருது என்று கலைமாமணியை கூறலாம்... எத்தனையோ கலை மேதைகளுக்கு கடந்த காலத்தில் வழங்கப்பட்டு வந்த விருது, இப்பொழுது இலவச தொலைக்காட்சிகளை போல் ஆட்சியில் இருப்பவர்களுக்கு நெருக்கமானவர்களுக்கெல்லாம் வழங்கப்படுவது வேதனைக்கும் வெட்கத்திற்கும் உரிய விஷயம். இம்முறை கலைமாமணி விருதுகள் பெற்றவர்கள் பட்டியலை சற்றே அலசி பார்ப்போம்...

தமிழ் எழுத்தாளர் மாதவன்; கவிஞர் சிற்பி; பாடகர் மகாராஜபுரம் ஸ்ரீனிவாசன்; ட்ரம்ஸ் சிவமணி; தவில் வித்வான் ராமநாதன்; பாரதனாட்டியக்கலைஞர்கள் சங்கீதா கபிலன், ஐஸ்வர்யா தனுஷ்; நடிகர்கள் பரத், பசுபதி, மீரா ஜாஸ்மின், நயன்தாரா, அசின்; இசை அமைப்பாளர் ஹாரிஸ் ஜெயராஜ்; கலை இயக்குனர் P.கிருஷ்ணமூர்த்தி, இயக்குனர் சேரன்; வயலின் கலைஞர் எம்பார் கண்ணன்.

இதில் திரைத்துறை சாராதோரை பற்றி எனக்கு தெரியாது. தெரியாதவர்களின் திறமை குறித்து விமர்சிப்பதும் முறையாகாது. குறிப்பிட்டு கவனிக்க வேண்டிய பெயர்களில் சில - ஐஸ்வர்யா தனுஷ், மீரா ஜாஸ்மின், பரத், நயன்தாரா, அசின், ஹாரிஸ் ஜெயராஜ்... சூப்பர் ஸ்டாரின் மகள் என்பதை தவிர ஐஸ்வர்யாவுக்கு எந்த விதமான தகுதியும் இருப்பதாய் எனக்கு தெரியவில்லை... மீரா ஜாஸ்மின் நல்ல நடிகை என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை... ஆனால் கலைமாமணி வழங்க அவர் என்ன செய்தார் என்று எனக்கு சத்தியமாக தெரியவில்லை... இதே விவாதம் அசினுக்கும், நயன்தாராவுக்கும் பொருந்தும். வளர்ந்து வரும் நடிகர்களில் குறிப்பிட்டு சொல்ல கூடிய நடிகர்களில் பரத் ஒருவர்... ஆனால் அதற்குள் கலைமாமணி என்று அவரை அழைப்பது நிச்சயமாக பொருத்தமானது அல்ல. ஹாரிஸ் ஜெயராஜ்... இவரை பற்றி எனது ஆங்கில பதிவேட்டில் "காப்பி கேட்" என்ற தலைப்பில் ஓர் பதிவு வெளியிட்டிருந்தேன்... அப்படி குறிப்பிட்டு சொல்லும் அளவுக்கு பாரபட்சமின்றி மற்ற இசை தொகுப்புகளில் இருந்து 'திருடி' தன் சொந்த படைப்பை வெளியிடும் இவர் கலைமாமணியா?

பசுபதி போன்ற ஒரு நடிகரும், சேரன் போன்றதொரு இயக்குனரும், ட்ரம்ஸ் சிவமணி போன்றதொரு கலைஞரும் விருது வாங்கும் மேடையில், இவர்களுக்கும் சமமாக விருது வழங்கி கௌரவிக்கப்படுவது உண்மையான திறமைக்கும், கடின உழைப்புக்கும் நேரும் அவமானம் என்பதே ஏன் தாழ்மையான கருத்து! விருது வழங்கும் அளவுக்கு யாரும் ஏதும் செய்யவில்லை எனில் யாருக்கும் விருதே வழங்காமல் இருக்கலாம். உண்மையிலேயே ஒரு விருதுக்கு முற்றிலும் தகுதியான ஒருவருக்கு வழங்கப்படும் போது தான் அந்த விருதை பெறுபவருக்கும் பெருமை, அந்த விருதுக்கும் பெருமை...

யார் ஜனநாயகவாதி?

2009-02-23T23:31:00.002-06:00

இந்த ஆண்டு ஆஸ்கார் விருது வழங்கும் விழாவில் இந்தியக்கொடி ஆங்காங்கே தென்பட்டது என்றே சொல்லலாம்... பொதுவாக மேற்கத்திய நாடுகள் மட்டுமே ஆதிக்கம் செலுத்தும் இந்த விழாவில், இந்த முறை இந்தியர்கள் விருதுகள் தந்து கௌரவிக்கப்பட்டது நிச்சயமாக நம் நாட்டிற்கு பெருமை என்பதில் ஐயமில்லை...

விருது பெற்ற ஒவ்வொருவருக்கும், குறிப்பாக இந்தியர்களுக்கு என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள். தமிழகத்தை சேர்ந்த இசை புயல் ரஹ்மான் இந்த முறை இரண்டு விருதுகள் பெற்று இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி சேர்த்திருக்கிறார். அவருக்கு என் மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஜனநாயகவாதிக்கும் நீ இது வரை பேசியதற்கும் சம்மந்தமே இல்லை என்று நீங்கள் நினைத்தீர்களேயானால் உங்கள் எண்ணம் நூறு சதவிகிதம் சரி... நான் பேச வந்த விஷயம் ஆஸ்கார் விருதுகள் சம்மந்தப்பட்டது என்றதால் விருது பெற்றவர்களை பாராட்டி விட்டு ஆதங்கப்பகுதிக்கு வரலாம் என்றிருந்தேன். அவ்வளவே... :)

விருது வாங்கிய நம் இசை புயலுக்கு நமது மாண்புமிகு முதல்வர் தெரிவிக்கும் வாழ்த்து -

"I consider the awards won by Rahman as precious jewels in the crown of one of our own with pride. I join 100 crore Indians and six crore Tamils in showering flowers of appreciation with pure minds on this scion from a minority community"

ஒரு வாழ்த்து தெரிவிக்கப்படும் பொழுது கூட ஜாதி, மதம், இனம், சிறுபான்மை, பெரும்பான்மை என்று பிரிவினைவாத நோக்கத்தோடு வாழ்த்து கூறும் இவர் ஒரு பகுத்தறிவாளி, சீர்திருத்தவாதி, ஜனநாயகவாதி. இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று கூறினால் ரஹ்மான் பிறப்பினால் இஸ்லாமியர் அல்ல என்பது அனைவருக்குமே தெரிந்த ஒரு உண்மை. அப்படி இருக்கும் பொழுது அதை ஒரு தனிப்பட்ட மேற்கோளாக காட்டுவதே அர்த்தமற்றது. தமிழக மக்கள் எதை கூறினாலும் அதை கிரகித்து கொள்ளும் சக்தி உடையவர்கள் அல்ல என்றே முடிவு செய்து விட்டார் போலும். அவர் முடிவை முற்றிலுமாய் ஆமோதிப்பதை போல் நாமும் அவர் கூறும் எந்த முன்னுக்கு பின் முரணான விஷயங்களுக்கும் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதில்லை. மக்களின் 'எனக்கென்ன' மனப்பான்மையை புரிந்து கொண்டு அவதூறு பிரச்சாரங்களும், மதவாத அரசியலும் செய்பவன் ஜனநாயகவாதி என்று நாம் விளக்கம் எடுத்துக்கொண்டால் இன்றைய தேதிக்கு இவரை மிஞ்ச ஜனநாயகவாதி கிடையாது.

மன்னர் காலத்தில் தொடங்கி இன்று வரை நாம் நசுக்கப்படுவது பிரிவினைவாதம் எனும் மத யானையால் தான். சரித்திரம் தெரிந்திருந்தும், தார்மீகம் புரிந்திருந்தும் நாம் இந்த பிரிவினைவாதத்தை தூக்கி எரிந்து தேச முன்னேற்றத்தை நோக்கி அடியெடுத்து வைக்காததே வருத்தத்திற்குரிய விஷயம்!

எது நீதி?

2009-02-21T21:14:00.002-06:00

இந்தியாவின் தலையாய சமூக பிரச்சனைகள் என்று சமூகவியல் பாடங்களில் காலம் காலமாக அச்சுகள் மாறியும், மாறாமல் தொடரும் பட்டியல் ஒன்று உண்டு. ஜனத்தொகை பெருக்கம், வேலையில்லா திண்டாட்டம், வறுமை என்று நீளும் அந்த பட்டியல் நடைமுறைக்கேற்ப மாற்றப்பட்டதும் இல்லை. மாற்றப்படும் என்ற நம்பிக்கையும் எனக்கில்லை... கல்வித்தரம் சம்மந்தப்பட்ட என் ஆதங்கத்தை சற்றே ஒதுக்கி வைத்து விட்டு கூற வந்த விஷயத்தை கூறி விடுகிறேன்...

இந்தியாவின் தலையாய சமூக பிரச்சனை எது என்று உங்களிடம் கேட்டால் என்ன பதிலளிப்பீர்கள்? மக்கள் தொகை? சீர் கெட்ட அரசியல்? ஐ.டி? (சிலர் இதை கூட சமூக பிரச்சனையாகவே கருதுகிறார்கள் :)) இவை அனைத்தையும் மீறிய ஒன்று இருக்கிறது - நீதி. "காலத்தாற் செய்த உதவி" என்ற வள்ளுவரின் கூற்று உதவிக்கு பொருந்துவதை விட நீதிக்கு இரண்டு மடங்கு பொருந்தும், பொருந்த வேண்டும். ஒரு அநீதி இழைக்கப்படுகையில் அதன் தண்டனை கடுமையானதாகவும், உடனடியாகவும் இருந்தால் அந்த குற்றம் மறுபடியும் நடக்க கூடிய வாய்ப்பு பன்மடங்கு குறைகிறது. அதே தண்டனை இழுத்தடிக்கப்பட்டு, வழக்கு வலுவிழந்து, வழக்கு நடத்துபவன் உருவிழந்து தவிக்கும் வரை நடந்தால் அங்கு வழங்கப்படுவது நீதியும் அல்ல, அதை வழுங்கவது ஒரு நீதி மன்றமும் அல்ல. மேலை நாடுகளில் மக்கள் விழிப்புணர்வு அதிகம், சராசரி குடிமகனின் சமூக அக்கறை அதிகம் என்றெல்லாம் கருத்துகள் நிலவினாலும் உண்மை காரணம் அவைகளல்ல. பயம்... தண்டனை பயம். ஒரு வழக்கு நீதி மன்றங்களுக்கு செல்லுமேயானால் அந்த வழக்கு ஆறு மாதங்களுக்குள் முடிந்தாக வேண்டும். அதே போல் ஒரு சிறிய சாலை விதிமுறை மீறலில் தொடங்கி அனைத்து குற்றத்திற்கும் உடனடியாய் தண்டனை வழங்கப்படுகின்றது. இதன் பிரதிபலிப்பே மக்களின் தேர்ந்த நடத்தையாகவும், சமூக பொறுப்பாகவும் வெளியுலகிற்கு தெரிய வருகிறது.

இது இந்தியாவில் நடக்குமா? நடக்க வாய்ப்பிருக்கிறதா? சற்றே சிந்தித்து பார்ப்போம்... முதல் தடங்கல் - சீர்கெட்ட அரசியல். அரசியல்வாதிகளே சட்டம் இயற்றுகிறார்கள்... அவர்களே அதை மீறவும் செய்கிறார்கள்... ஆகையால் மிகக்கடுமையான நடவடிக்கைகள் கொண்டு வரப்படுவது அரிதினும் அரிது. அப்படியென்றால் அரசியல் தானே முழு முதல் சமுதாய பிரச்சனையாக கருதப்பட வேண்டும்? இல்லை... ஏனென்று தொடர்ந்து பாருங்கள். இரண்டாம் தடங்கல் - நீதிபதிகள்/வழக்கறிஞர்கள். ஒரு அரசியல்வாதி தவறு செய்பவனாக இருந்து வக்கீல்களும், நீதிபதிகளும் நீதியை நிலைநாட்டுவதில் குறியாக இருந்தால், அந்த அரசியல்வாதி சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்க நியாயமில்லை. ஆனால் இதுவாவது நடைமுறைக்கு சாத்தியமானதா என்றால் சாத்தியமே... ஆனால் நிச்சயமாய் அதை நோக்கி நாம் பயணிக்கவில்லை. நீதிமன்றத்தினுள் ஒரு முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர், சட்ட அறிஞர் மற்றும் சட்ட பேராசிரியரான சுப்ரமணிய சுவாமி நீதிமன்ற வளாகத்தினுள் சக வழக்கறிஞர்களால் தாக்கப்படுகிறார். அதை செய்த வழக்கறிஞர்களை கைது செய்ய வந்த போலீஸார் மீது கல் வீச்சு... சட்டக்கல்லூரியில் ஜாதி வெறி தாண்டவமாடி ஒரு மாணவனை சக மாணவர்கள் போலீஸார் முன் இரும்பு தடிகளால் அடித்து சிதைக்கின்றனர். இவர்களா நாளைய வழக்கறிஞர்கள், நீதிபதிகள்? நீதியை நிலை நாட்ட ஒரு குற்றவாளி? இதுவல்லவோ ஜனநாயகம்!

நரமாமிசபட்சணி

2009-02-19T19:57:00.001-06:00

ருசி அறியாப்பசி தீர்க்க
நிசி தோற்கும் நெஞ்சங்கொண்டு
தொப்புள் கொடியறுத்துத்தின்பவன் மனிதனோ
மொட்டில் உயிரிழக்கச்செய்வதும் மனிதமோ!

பனிப்பெண்ணே வருக!

2009-02-19T19:55:00.001-06:00

தூய்மையின் இலக்கணமே தூய வெண்பனித்துளியே
சில்லிடும் சித்திரமே சிலிர்க்கும் நீரோவியமே
மௌனமாய் பொழிபவளே மென்மையின் மறுபெயரே
ஆண்டிரண்டு காக்கவைத்து அரவணைத்த அதிசயமே
உன்னிடத்தில் நானும் என்னிடத்தில் நீயும்
உணர்வில் குளிர்ச்சி உடம்பிலோ குளிர்
நீயிருக்கும் இடமறிந்தும் மெய்வருடும் நொடியறிந்தும்
உனை நாட மனமில்லை நடுங்குமெனுடலுக்கு
வெள்ளிச்சிதறலே வெப்பமறுத்துக்கொல்பவளே
மனதிற்கினியவளே மந்தம் புகுப்பவளே
மாயக்கண்ணனவன் மனதிலென்ன கொண்டானோ
மதுரமும் விஷமும் எதிலும் உண்டென்றானோ?

இலையுதிர் காலம்!

2009-02-19T19:53:00.001-06:00

குங்குமச்சிகப்பில் கோலமிடும் மஞ்சள்
வரப்போகும் பட்டினியால் ஓலமிடும் உயிர்கள்
இலையுதிர் காலம்!

ஏமாற்றம்

2009-02-19T19:46:00.001-06:00

நான்கே மனிதரும் நாலாயிரம் கொசுக்களும் சாட்சி கூண்டிலிருக்க
விநாடி முள்ளுடன் பொருமையிற்போட்டி...
தோல்வியும் விரும்ப முடியா விருப்பமற்ற போட்டியில்
நோகக்காரணங்களையும் பழிக்க மனிதர்களையும்
சோகக்கோலம் பூண்டு தேடுமென் மனதும்
தோற்று பழக்கமற்ற இறுமாப்பில் விநாடி முள்ளும்...

தாயகத்திலிருப்பதுணர்த்த ஈராயிரம் காரணமிருந்தும்
துவாரபாலகர்கள் ஏனோ இன்முகம் காட்டவில்லை
உட்கார வசதி மறுத்த சர்வதேச விமான நிலையமும்
உறக்கம் மறக்க உற்சாக பானமுண்ட ஓட்டுனனும்
உறக்கத்திற்கு காவலை காவு கொடுத்த காவலாளிகளும்
உலகத்தை சுருக்க உள்ளங்கை சுருக்கிய இரயில்துறையும்
உள்ளந்நிறை உற்சாகத்தை உருவின்றி சிதைத்து விட
போட்டியிடத்தான் செய்கிறோம்...
விநாடிகளை நினைவுகளால் தள்ளும் நானும்
விநாடியின் விளக்கம் மறவா விநாடி முள்ளும்!

தனிமைக்கவிதை

2009-02-19T19:40:00.003-06:00

கவி படைக்க அமைதி தேடி
மனித வாடை முற்றும் மறந்து
அமைதி தனையே அணியாய் பூண்டு
சிந்தனைக்கு வடிவளித்து சிற்பமாக்க முனைந்தேன்...

ஜகத்தின் அமைதிக்குஞ்சேர்த்து அகத்தின் ஓலமொலிக்க
அர்த்தமற்று வாழும் எனைக்கண்டது நகைக்க
விதேசத்திலமர்ந்து விண்ணை வெறித்த கண்களுள்
பூமிப்பந்தின் மறுபுறமிருக்கும் தாயுந்தாய் நாடும்...

தாக்கத்தை வெளிப்படுத்த தன்னந்தனியே வந்தமர்ந்து
தனிமையுணர்ந்து தனிமயாலேயே தாக்கப்பட்டுத்திரும்புகையில்
கவியெழுதும் முயற்சி வெல்லத்தான் செய்ததுகண்ணீர்த்துளிகள் மைத்துளிகளாய்... கண்ணீர்ச்சிதரல்கள் கவிதைகளாய்!

கடற்கரை

2009-02-19T19:31:00.002-06:00

அலை நனைத்த கடற்கரையில்
அகம் தொலைத்து நடை தொடர்ந்தேன்...
கால்கள் இரண்டே ஆயினும்
அவை எனதே ஆயினும்
வண்ணத்து பூச்சி கொண்ட
வண்ண திட்டுக்களென தடங்கள்!
ஒரு பூச்சி இறகுறைந்தும்
ஒவ்வொன்றும் ஓர் கவிதை
சோகத்தில் சொந்தங்கள் சிரித்த அடி
மகிழ்ச்சியில் நடை மறந்த அடி
மங்கையர் பார்க்க மன்மதனென ஓரடி
பரபரப்பில் எனை மறந்த நூறடி
அடி மேல் அடி தொடர்ந்தும்
அடி மேல் அடி வைத்தேன்
அலை நனைத்த கடற்கரையில்
அகம் தொலைத்து நடை தொடர்ந்தேன்...

உலகப்பொதுமறை!

2009-02-19T19:29:00.000-06:00

மனிதம் கொன்று
மனிதர் வளர்த்தல் வேண்டுமோ?
மனிதம் கொன்றவனை
மனிதனென்றும் அழைத்தல் வேண்டுமோ?

குண்டு வெடிப்பு!

2009-02-19T19:26:00.000-06:00

மக்கள் நிறைந்த ரயில்கள்
சந்தர்ப்பவாதிகளின் சந்தோஷம்
மனிதத்தின் மரணம்!

காதலர் தினம்!

2009-02-19T19:23:00.000-06:00

ஆயிரம் மைல்கள் கடந்திருக்கும் கணவன்...
அறிமுகமில்லா இளைஞன் வீடேறி பூங்கொத்தளித்தான்...
காதலர் தினம்!

கவியுரையாடல்

2009-02-19T19:18:00.002-06:00

கே: காற்றை கண்டதும் ஓடையின் முகத்தில் ஏன் இவ்வளவு சுருக்கங்கள்?

ப: இதழ் வருடும் மாயக்காதலனை காண இயலாக்கோபமோ சோகமோ
வானெங்கும் உள்ளக்கள்வன் ஓடித்திரிகையில் சிறைப்பட்ட இயலாமயோ சிந்தனையோ!

வல்லுனன்

2009-02-19T19:12:00.001-06:00

வரவுகளின் பால் காதல் கொண்டு
உறவுகளின் அருமை மறந்து - உடல்
நலம் கெடுத்து, புறம் பெருத்து
தலம் மறந்து வாழ்பவன் வல்லுனனோ!

பொன் செய் மனத்துடை அகமகிழ்ந்து
தன் சுற்றம் கிட்டமர்த்தி - மகிழ்ச்சி
பொங்கும் வாழ்வுடை மாந்தன் இழியவனோ
தங்கும் உயிரற்ற காகிதம் அளவிற்குறைந்ததால்!

அமெரிக்கா!

2009-02-19T19:03:00.000-06:00

நிலை குத்தி சிந்தனையில் ஆழ்ந்த கண்கள்...
கணிணியின் துல்லியத்தில் மனம் வருடும் இசைஞானி...
அமெரிக்கா!

புதுமைப்பெண்

2009-02-19T18:59:00.001-06:00

பட்டாடை சரசரக்க
பயிர்ப்போங்கி பதம் பார்த்த
பாரம்பரிய பதுமைகளாம் பாரதப்பெண்கள்...
போதையில் புகை சூழ
ஆடவர் புடை சூழ
ஆடல் பாடலென்ற பெயரில்
பாதகம் செய்வதை காண
நல்ல வேளை புரட்சிக்கவி இப்புவியிலில்லை!

வெறுமை...

2009-02-19T18:57:00.001-06:00

சொந்தக்களுக்காக கவலை பெற்று
சுகமாய் வாழ பணம் தேடி
சிந்திக்க இடமில்லா வேகம் பூண்டு
சிரிப்பு மறந்த முகங்கள் கண்டு
பெற்றதும் தேடியதும்
பூண்டதும் கண்டதும்
அமைதி கொன்றதாயுறைத்தான்...
அமைதியின் தீவிரம் மறக்க
அவசரத்தின் உதவி நாடியவன்!

தேடல்

2009-02-19T18:50:00.000-06:00

மெல்லிசையை பிரசவித்து
பரவசத்தில் கண்ணீர் மல்கி
இலை வருடும் காற்றாய்
தனை வருடிய உன் நினைவை
மௌன மொழியினில் பறைசாற்றியது
தந்தி அறுந்த வீணை!

கருமி

2009-02-19T18:44:00.001-06:00

பனி போர்த்திய இளவெயில்
பசுமை படர்ந்த புல்வெளி
முடிவிலியாய் தொடரும் தார்ச்சாலை
இராகம் பயிலா கானக்குயில்கள்
அனைத்தும் அருளினும் 'நீ' கருமியே
இரசித்து மகிழ நேரம் அருளாததால்!

புத்தாண்டு

2009-02-19T18:43:00.001-06:00

கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாய் காலி ஆகி விட்டிருந்த அந்த அலுவலக வளாகத்தினுள் ப்ரீத்தியின் பேச்சுக்குரல் மட்டுமே நிசப்தத்திரையை கிழித்துக்கொண்டிருந்தது.
"ஒ.கே சார். இந்த வாரத்துக்குள்ள முடிக்க ட்ரை பண்ணறேன். அட்வான்ஸ் ஹாப்பி நியூ இயர்..." பெருமூச்சுடன் தொலைபேசியை துண்டித்து விட்டு கண்களை மூடி இருக்கையில் சாய்ந்தாள். வருடத்தின் கடைசி நாளில் கணினிக்குள் அடைபட்டுக்கிடப்பதும், அதை உறுதி செய்ய தொலைபேசியில் அழைத்த மேலாளரும் எரிச்சல் மூட்டினாலும், அதை விட பெரிய பாரமொன்று அவள் மனதை அழுத்திக்கொண்டிருந்தது. மறுதினம் பிறக்கவிருந்தது புத்தாண்டு மட்டும் அல்ல, ப்ரீத்தியின் இருபத்தி நான்காம் வயதும் தான். எப்பொழுதும் இந்நாளில் இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சியுடன் வலம் வருபவள் முகத்தில் இம்முறை சோக ரேகைகள் மட்டுமே இழையோடின. அமெரிக்க வாழ்வின் தனிமை நன்றாகவே பழகி இருந்தும் ஊரே ஆரவாரமாய் கொண்டாடும் தன் பிறந்த நாளில் தனித்திருப்பதை ஏனோ அவள் மனம் ஏற்கவில்லை.

"ஆதி கூட விட்டுட்டு போயிட்டானே" என்பதே அவளது பிரதான கவலை. வருட இறுதியில் விடுமுறையில் செல்வது அமெரிக்கர்களுக்கோ அமெரிக்க வாழ் இந்தியர்களுக்கோ புதிதல்ல என்ற போதும் ஆதி அவளை தனியே விட்டுச்சென்றதை அவள் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆதி - ஆறு மாதங்களுக்கு முன் ப்ரீத்தி அமெரிக்கா வந்த போது சூழ்நிலை காரணமாய் அவனுடன் தங்க வேண்டிய கட்டாயம். காலப்போக்கில் அந்தக்கட்டாயம் இவளுக்குள் காதலாய் பூத்திருந்தது. பரஸ்பரம் பரிமாறிக்கொள்ளாத போதும் இருவருக்குமே தெரிந்த ரகசியம் அது. "யார் எப்பிடி போனா எனக்கென்ன... நான் சந்தோஷமா தான் இருப்பேன். இன்னைக்கி இளையராஜா பாட்டு கேப்பேன். நல்லா சமைச்சு சாப்பிடுவேன்... அடுத்த வருஷம் என்னல்லாம் பண்ணனும்னு யோசிப்பேன்... ஆனாலும் ஆதி இப்பிடி பண்ணிருக்கக்கூடாது..." எங்கு சுற்றியும் அவள் மனது அந்த வாக்கியத்தை மட்டும் தாயைத்தேடும் குழந்தை போல் மறக்க மறுத்தது. வேண்டா வெறுப்பாய் வீடு வந்தவளுக்கு மேலும் ஓர் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. "என்னது கதவு இப்பிடி திறந்திருக்கு... ஆதி கூட ஊர்ல இல்லையே... ஐயய்யோ" என்று பதட்டமாய் உள்ளே நுழைந்தவள், காற்றில் கருப்பு மை கலந்தது போன்ற இருட்டில் கைகளை சுவற்றில் படர விட்டு விளக்கை உயிர்ப்பித்தாள். கூடத்தின் நடுவில் கேக் சகிதமாய் உட்கார்ந்திருந்த ஆதியை கண்டு சற்றே திருக்கிட்டவள் "ஆதி... நீ என்னடா பண்ணற இங்க" எனக்கேட்டாள். "உன்ன விட்டுட்டு போயிட்டேன் னு நம்பிட்டல்ல" குறும்பாய் கண்ணடித்து சிரித்த அவனிடம் ப்ரீத்தி "நீ ஒண்ணும் என் கூட பேச வேணாம் போ" என பொய்க்கோபம் காட்டினாலும், அவள் கண்ணோரத்தில் சாகசம் செய்து விழாமல் தப்பிய கண்ணீர் முத்து உண்மையை உரக்கக்கூறியது.

மெல்லத்திறந்தது கதவு

2009-02-19T18:39:00.002-06:00

மறையத்தொடங்கிய ஆதவனின் பொன்னிறக்கதிர்கள் முயன்றும் நுழைய முடியா இருட்டறையில் இருண்ட நெஞ்சமொன்றும் இருப்பதன் அறிகுறியாய் ஓர் அழுகைக்குரல். மூடிய கதவும், இருள் சூழும் இருளும், முட்டித்தெறித்த கதறலும் அப்பாவையின் வலி உயிர் வரை ஆழ்ந்திருப்பதை உணர்த்தின. முப்பது வயது தாண்டியும், முடிகளில் சில வெள்ளிகள் முளைத்தும் மனைவியாகி முழுமை பெறாத முதிர்கன்னியின் மனச்சுமையை சமுதாயம் ஏனோ புறக்கணித்தே விடுகிறது. காதலித்தவனை காரணங்கண்டு பிரிய வைத்து, அக்காரணத்தின் காரணமாகி, நம்பிக்கையை இழக்க வைத்து, ஆயிரம் பேர் சுற்றத்திலும் தனிமைச்சிறையில் அடைய வைத்து கை கொட்டிச்சிரிப்பதும் ஏனோ அதன் பண்பாடும் ஆகிப்போனது. ஆண் போல் இருப்பதாய், அழகிற்குறைவதாய் ஆயிரமாயிரம் காரணம் கேட்டு தன்னையே வெறுத்தவளின், வெறுப்பவளின் வேதனை பொங்கும் வாழ்கையை வார்த்தைகளால் விவரித்து விட முடியாது.

இருளும் இன்னலும் மட்டுமே நிறைந்த அத்தருணத்தை இரவிற்பூத்த மின்னல் கொடியாய்க்கலைத்தது சிணுங்கிய அவள் கைத்தொலைபேசி. கண்ணீர்த்துளி வழியே அழைப்பவன் பெயர் மங்கித்தெரிய மனதை இறுக்கி மூடி வாய் திறந்தாள். இதயத்தரையில் இருந்து அவன் மேல் ஈர்ப்பிருந்தும் இன்முகம் காட்ட ஏனோ இயலவில்லை அவளுக்கு. பயம் - தன்னையே நம்ப மறுக்கும், வாழ்க்கையில் தடுமாறித்தோற்ற, தனிமைப்பட்ட, தனித்து விடப்பட்ட ஒரு தாரகைக்கே உண்டான பயம். பல முறை உடைக்கப்பட்டு ஒட்டப்பெற்ற நெஞ்சம், மற்றுமோர் விரிசல் தாங்காதெனும் கலவரம். தனித்தும் தோற்க்கக்கூடாதெனும் அவள் வைராக்கியம் ஏனோ சில நிமிடங்கள் கூட நிலைக்கவில்லை. அன்பை வார்த்தைகளாக்கி, அரவணைப்பை வாக்கியங்களாக்கி, தாய்ப்பாலின் நேர்மையுடன் "எனை மணந்து கொள்வாயா?" என ஏக்கமாய்க்கேட்ட அவன் குரல் திறந்தது மூடிய அவள் அறைக்கதவை மட்டுமல்ல, மூடப்பட்ட அவள் மனக்கதவையும் தான்.

தமிழ் தந்தருள்வாய்...

2009-02-18T17:20:00.003-06:00

பாலும் தெளிதேனும் பாகும் பருப்புமிவை
நாலும் கலந்துனக்கு நான்தருவேன் கோலஞ்செய்
துங்கக் கரிமுகத்துத் தூமணியே நீயெனக்குச்
சங்கத் தமிழ்மூன்றுந் தா

இறை வாழ்த்துடன் படைப்புகளை தொடங்குவது நமது பண்பாட்டில் ஊறிய ஒரு விஷயம். இதோ... எனது பிரார்த்தனைகளை வினை தீர்க்கும் விநாயகனிடம் சமர்பித்து விட்டேன்... தடைகள் நீங்கட்டும்... தமிழ் வெல்லட்டும்...